Dlaczego Muzeum Historii Naturalnej jest obowiązkową atrakcją?

Muzeum Historii Naturalnej to największe brytyjskie muzeum historii naturalnej, mieszczące ponad 80 milionów okazów z zakresu botaniki, zoologii, mineralogii i paleontologii. Jego światowej klasy kolekcje obejmują takie atrakcje, jak Hope, kolosalny szkielet płetwala błękitnego, a także skamieniałości dinozaurów, kamienie szlachetne i rzadkie okazy naukowe.

Jednak to, co naprawdę wyróżnia muzeum, to różnorodność doświadczeń poza eksponatami. Mieszczące się w okazałym wiktoriańskim budynku słynącym ze skomplikowanych rzeźb z terakoty i oszałamiającej architektury, muzeum pozostaje ściśle związane z trwającymi badaniami naukowymi. Dzięki przestrzeniom takim jak Centrum Darwina, muzeum oferuje wgląd za kulisy aktywnych badań, dzięki czemu doświadczenie jest równie satysfakcjonujące dla dorosłych, rodzin i młodych gości.

Krótka historia Muzeum Historii Naturalnej w Londynie

Początkiem Muzeum Historii Naturalnej w Londynie były zbiory Sir Hansa Sloane'a, nabyte przez parlament w 1753 r. i mieszczące się w Muzeum Brytyjskim. Ponieważ zbiory szybko się rozrastały, przyrodnik Sir Richard Owen nalegał na budowę specjalnego budynku muzealnego. Konkurs na projekt odbył się w 1864 roku, a po śmierci pierwotnie wybranego architekta, Alfred Waterhouse przejął projekt, kształtując charakterystyczny romański styl muzeum.

Budowa rozpoczęła się w 1873 roku i została ukończona w 1880 roku, a muzeum zostało oficjalnie otwarte 18 kwietnia 1881 roku. Zostało ono oficjalnie przemianowane na Muzeum Historii Naturalnej w 1992 roku.

Z czasem muzeum rozszerzyło swoje zbiory i obiekty, wchłaniając sąsiednie Muzeum Geologiczne w 1986 roku i otwierając Centrum Darwina w 2009 roku, aby pomieścić laboratoria badawcze i ogromne zbiory naukowe. Dziś jest to jedno z najważniejszych na świecie muzeów historii naturalnej, znane ze swojego globalnego znaczenia naukowego.

Kto zbudował Muzeum Historii Naturalnej?

Muzeum Historii Naturalnej zostało początkowo zaprojektowane przez Francisa Fowke'a, który wygrał konkurs na projekt w 1864 roku. Niestety, zmarł on w 1865 roku przed rozpoczęciem budowy. Projekt został następnie przejęty przez Alfreda Waterhouse'a, który poprawił i ukończył projekt w charakterystycznym stylu romańskiego odrodzenia, nadzorując budowę w latach 1873-1880.

Waterhouse ściśle współpracował z Richardem Owenem, który miał wpływ na układ i integrację tematów naukowych w całym budynku. Terakotowe zdobienia muzeum zostały wykonane przez Gibbsa i Canninga, a Farmer & Brindley wykonał szczegółowe płaskorzeźby zwierząt i roślin pod kierunkiem Waterhouse'a. Projekty były następnie modelowane przez francuskich rzeźbiarzy, aby przełożyć szkice Waterhouse'a na terakotowe fasady i dekoracje wnętrz widoczne dzisiaj.

Architektura Muzeum Historii Naturalnej w Londynie

Muzeum Historii Naturalnej wykazuje silne podobieństwo do wiktoriańskiej architektury gotyckiego odrodzenia z silnymi wpływami romańskimi. Alfred Waterhouse, który przejął projekt po śmierci kapitana Francisa Fowke'a, przerobił oryginalne plany Fowke'a, ostatecznie definiując charakterystyczny styl romańskiego odrodzenia muzeum.

W projekcie Waterhouse'a szeroko wykorzystano glazurowane płytki terakotowe zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz, wybrane ze względu na ich trwałość na zanieczyszczone londyńskie powietrze i ich zdolność do wspierania bogatych motywów dekoracyjnych przedstawiających florę i faunę, zarówno żywą, jak i wymarłą. Przypominająca katedrę Hintze Hall, zaokrąglone łuki, symetryczne fasady i skomplikowane rzeźby reliefowe odzwierciedlają wiktoriańskie ideały nauki, edukacji i publicznej wielkości, dzięki czemu sam budynek jest znanym elementem historii architektury.