Wyobraź sobie Westminster przed kamieniami i ruchem ulicznym: małą, bagnistą wyspę położoną w zakolu Tamizy. W 1040 roku król Edward Wyznawca wybrał wyspę Thorney na swój nowy pałac królewski, tuż obok skromnego klasztoru benedyktynów.

Wyłożył pieniądze na kościół, odbudowując go w kamieniu i dedykując św. Piotrowi Apostołowi. Londyńczycy zaczęli nazywać go West Minster, aby odróżnić go od St Paul's, East Minster, w Mieście. Położone obok siebie na tej samej wyspie opactwo i pałac ustanowiły wzór, według którego Westminster podąża do dziś: wiara i władza dzielą nabrzeże rzeki.

Edward zmarł w styczniu 1066 r., zanim którykolwiek z projektów został ukończony. W Boże Narodzenie tego samego roku Wilhelm Zdobywca został koronowany w nowym kościele. Od tego czasu każdy angielski monarcha wchodził do tego samego miejsca na ten sam obrzęd, dlatego ten jeden kościół ma znaczenie daleko wykraczające poza jego kamienie.

Przez wieki Londyn rozwijał się jako dwa różne miasta stojące naprzeciwko siebie przez pola i wodę. W dole rzeki, na wschodzie, znajdowało się londyńskie City, gęsty węzeł kupców, gildii i pieniędzy z bardzo stanowczymi poglądami na temat własnych zasad. W rzece na zachód znajdowało się Westminster, królewski świat pałaców, opactw i dworów.

Jeśli chcesz, możesz myśleć o tym jak o długotrwałym sporze między gotówką a koroną. Miasto strzegło swoich praw, własnego burmistrza i własnej policji. Westminster koncentrował się na działalności rządu, prawie i ceremoniach. Tamiza była zarówno linią łączącą, jak i cichą granicą między nimi.

Podział ten nigdy całkowicie nie zniknął. Spacerując dziś od wież finansowych Miasta do gotyckich wież Westminsteru, wciąż śledzisz tę samą starą zmianę, od ofert do decyzji.

Na początku XIX wieku średniowieczne budynki pałacowe skrzypiały. W dniu 16 października 1834 r. pozornie nudne zadanie spalenia w piecu wiązki starych drewnianych kijów skarbowych zamieniło się w katastrofę, gdy przewody kominowe przegrzały się. Ogień ogarnął Izbę Lordów, a następnie wszystko wokół niej.

Płomienie przedarły się przez kompleks, niszcząc obie Izby Parlamentu i większość otaczających je struktur. Jedynie ogromny Westminster Hall przetrwał dzięki zdesperowanym strażakom i zmianie wiatru w odpowiednim momencie. Premier nazwał cały epizod "jednym z największych przypadków głupoty w historii".

Londyńczycy zapełnili oba brzegi rzeki, by oglądać płonący pałac, a Turner stanął na Południowym Brzegu, by namalować tę scenę. Był to największy pożar, jaki miasto widziało od 1666 roku, który utorował drogę dla Westminsteru, który widzisz teraz.

Kiedy dym się rozwiał, Wielka Brytania rozpisała publiczny konkurs na nową siedzibę parlamentu. Architekt Charles Barry wygrał dzięki projektowi w stylu gotyckiego odrodzenia: spiczaste łuki, iglice i średniowieczny rytm owinięte wokół całkowicie nowoczesnego planu.

Wewnątrz Augustus Pugin nałożył wiele wzorów, kolorów i detali, aż prawie każda powierzchnia niosła ze sobą jakiś symbol lub historię. Później narzekał, że budynek jest "cały grecki pod spodem" z detalami Tudorów przyklejonymi na wierzchu, ale kombinacja działa. Czujesz się staro, nawet jeśli na papierze wiesz, że tak nie jest.

Prace rozpoczęły się w 1840 r. i trwały przez około trzydzieści lat, a więc dłużej niż obaj mężczyźni. W rezultacie powstał pałac, który wyglądał tak, jakby od zawsze przylegał do zakola rzeki, mimo że przybył tu po linii kolejowej. Stań na Moście Westminsterskim nocą, a nadal będzie wyglądał jak szkic z Fantastyki.

Wejdź do Opactwa Westminsterskiego, a znajdziesz się w maszynowni koronacyjnej Wielkiej Brytanii. Od czasu Wilhelma Zdobywcy w 1066 r., każdy angielski monarcha był koronowany tutaj, pod tymi samymi wysokimi sklepieniami, według niemal tego samego scenariusza.

Poobijane krzesło koronacyjne, zamówione przez Edwarda I w 1296 roku do przechowywania Kamienia ze Scone, wciąż jest gotowe na kolejną ceremonię. Pod Twoimi stopami i wokół Ciebie leży około 3300 pochówków: królów i królowych, premierów, poetów, naukowców, żołnierzy oraz ponad 600 pomników i tablic na murach.

Jest to niezwykła mieszanka: codziennie działający kościół z regularnymi nabożeństwami, miejsce pamięci narodowej, w którym wycieczki szkolne szepczą obok grobów, a także najbardziej nieprzerwanie używane wnętrze ceremonialne w historii Wielkiej Brytanii. Niewiele budynków przenosi tak wiele przeszłości do teraźniejszości.

Spacerując teraz po Westminster zauważysz coś dziwnego: jak na tak słynną dzielnicę, prawie nikt nie mieszka na żywo w jej centrum. Wokół Parliament Square i Whitehall ulice należą bardziej do instytucji takich jak parlament, departamenty rządowe, sądy, ambasady i pałac niż do mieszkańców.

W ciągu dnia urzędnicy, pracownicy, ministrowie, dziennikarze i goście wypełniają chodniki, stojąc w kolejkach do pokoi komisji i po kawę. Wczesnym wieczorem większość z nich udała się do domów, pozostawiając oświetlone budynki i zaskakująco spokojne ulice.

Jeśli przechodzisz tędy po zmroku, możesz poczuć się, jakbyś wszedł na plan filmowy po opuszczeniu widowni: fasady świecące nad cichym placem, wieża zegarowa odbijająca się w Tamizie, mosty niosące cieńszy strumień ruchu. Wciąż jest siedzibą władzy, ale przez godzinę lub dwie należy do tego, kto akurat tam spaceruje.

• Z metra Westminster możesz dojść do Pałacu Parlamentu i Opactwa Westminsterskiego w kilka minut, do St. James's Park w około 5 minut, a do Pałacu Buckingham w około 15-20 minut w normalnym tempie.
  
• Ścieżki są w większości płaskie, skrzyżowania są częste i prawie zawsze masz punkt orientacyjny w zasięgu wzroku, co sprawia, że jest to wybaczające nawet dla zmęczonych odrzutowcem turystów. 

Najlepsze zastosowanie: Połącz opactwo, parkingi, pałac i most w jedną pętlę, a następnie korzystaj z transportu publicznego tylko w celu przyjazdu i wyjazdu.

Trzy kluczowe stacje wyznaczają obszar.

• Westminster znajduje się przy Parlamencie i moście na liniach District, Circle i Jubilee;
  
• St James's Park jest przydatny ze względu na opactwo i park;
  
• Victoria działa jako Gateway dla pociągów głównych i połączeń autokarowych.
  
• Pociągi kursują często, a większość podróży do centrum zajmuje mniej niż 15 minut, gdy już znajdziesz się na peronie. 

Autobusy kursujące wzdłuż Whitehall, Victoria Street i rzeki zapewniają opcję naziemną, jeśli Twoje nogi są wykończone.

• Przystanki takie jak Parliament Square, Opactwo Westminsterskie i Westminster Pier znajdują się w odległości kilku minut spacerem od siebie i są dobrze oznakowane. 

Najlepsze zastosowanie: Jedź z dowolnego miejsca, w którym się zatrzymujesz, a następnie wybierz jedną pobliską stację jako "miejsce przyjazdu i ucieczki", zamiast przeskakiwać między przystankami.

Westminster Pier znajduje się kilka minut od stacji i Parliament Square, a stąd łodzie rzeczne kursują na wschód w dół Tamizy.

• Typowy rejs wycieczkowy w jedną stronę z Westminster Pier do Greenwich Pier trwa około 45-60 minut, w zależności od operatora i przystanków.
  
• Z logistycznego punktu widzenia jest to prosty sposób na opuszczenie Westminster bez konieczności dwukrotnego wracania do Podziemia, a także bezpośrednio przy Cutty Sark i sercu Greenwich.
  
• Emocjonalnie jest to najczystszy sposób, aby poczuć, jak miasto się rozrosło: odsuwasz się od politycznego i królewskiego zakola rzeki i obserwujesz, jak panorama stopniowo zmienia się w mosty, nabrzeża i doki.

Najlepszy sposób: rano zwiedź Westminster na piechotę, a następnie wybierz się na popołudniowy rejs wycieczkowy Rejs po Tamizie z Westminster do Greenwich jako "drogę wyjścia" z okolicy, traktując łódź zarówno jako środek transportu, jak i ostateczny, szerokokątny widok na rzekę.

W okolicach Parliament Square, Whitehall i Victorii łatwo znajdziesz czarne taksówki i środki transportu, ale ruch w tych miejscach może być powolny w godzinach szczytu.

• Dla większości osób odwiedzających miasto po raz pierwszy, samochody są najlepszym rozwiązaniem na późne wieczory lub w przypadku szczególnych potrzeb związanych z ułatwieniami dostępu, a nie jako główny sposób poruszania się po Westminster.

Jeśli ważne jest dla Ciebie wejście do głównych budynków, a nie chodzenie po każdej ulicy, możesz zbudować dzień wokół trzech kluczowych wnętrz z krótkimi spacerami między nimi.

• Rano: Opactwo Westminsterskie na wycieczce z przewodnikiem o określonej godzinie, najlepiej z Opactwo Westminsterskie Guided Wycieczka with Wstęp bez kolejki jeśli cenisz interpretację.
  
• Wczesne popołudnie: Komnaty Królewskie w Pałacu Buckingham w sezonie, korzystając z The Komnaty Królewskie at Pałac Buckingham Bilety, lub Pałac Buckingham Komnaty Królewskie Ticket with Royal Walking tour, jeśli chcesz mieć również komentarz na zewnątrz.
  
• Późnym popołudniem: Churchill War Rooms, wejście na podstawie biletu ogólnego lub w ramachPiesze wycieczki z przewodnikiem po Westminsterze & Wejście do Churchill's War Rooms.
  
• Nadal będziesz przemierzać Parliament Square, St James's Park i okolice pałacu na piechotę, ale twój mózg planowania skupia się na trzech wstępach o określonej godzinie, zamiast próbować idealnie połączyć każdy widok.