Korte geschiedenis van Tate Britain

Tate Britain opende op 21 juli 1897 als de National Gallery of British Art en werd opgericht om Britse schilder- en beeldhouwkunst uit het verleden en heden van het land tentoon te stellen. De oprichting werd mogelijk gemaakt door de filantropie van suikerhandelaar Sir Henry Tate, die het gebouw financierde en een groot deel van de vroege collectie schonk.

De galerie werd algemeen bekend als de Tate Gallery, een naam die in 1932 officieel werd aangenomen. In de loop van de 20e eeuw werd de collectie uitgebreid, onder andere met de toevoeging van de Clore Gallery in 1987 om het Turner legaat met werken van J.M.W. Turner te huisvesten.

In maart 2000 werd de Millbank-vestiging omgedoopt tot Tate Britain toen de moderne kunstwerken werden verplaatst naar het pas geopende Tate Modern, waardoor de galerie zich uitsluitend kon richten op Britse kunst van de jaren 1500 tot nu. Vandaag de dag is Tate Britain nog steeds een van de meest vooraanstaande kunstinstellingen in het Verenigd Koninkrijk en leidt het bezoekers door eeuwen van Britse artistieke prestaties.

Wie heeft Tate Britain gebouwd?

Het oorspronkelijke gebouw van Tate Britain werd ontworpen door architect Sidney R.J. Smith, die door Sir Henry Tate werd uitgekozen om een neoklassieke galerie met een groot portiek en een koepel te creëren. De bouw begon in 1893 door de bouwers Higgs en Hill en de galerie werd in 1897 geopend. Smith stond bekend om zijn klassieke ontwerpen en had eerder gewerkt aan verschillende bibliotheken die door Tate werden gefinancierd.

In de loop der tijd werd het gebouw uitgebreid en aangepast, vooral met de toevoeging van de Clore Gallery in 1987, ontworpen door architect Sir James Stirling om het Turner legaat van werken van J.M.W. Turner te huisvesten. Latere renovaties en opknapbeurten werden uitgevoerd door architecten waaronder Caruso St John, die hielpen de bezoekerservaring te moderniseren met behoud van het historische karakter van het gebouw.

Architectuur van Tate Britain

Tate Britain is een opvallend voorbeeld van Victoriaanse architectuur, door architect Sidney R.J. Smith omschreven als "Vrij Klassiek", waarbij Grieks geïnspireerde decoratieve elementen werden gecombineerd met neoklassieke principes. De galerie werd in 1897 gebouwd met Portland steen en heeft een groot portiek, Korinthische zuilen en een centrale koepel, zorgvuldig ontworpen om een groeiende collectie Britse kunst te huisvesten, met ruime galerijen en hoge plafonds.

In de loop der jaren is Tate Britain uitgebreid en gemoderniseerd met behoud van het historische karakter. De toevoeging van de Clore Gallery en renovaties door architecten als John Miller en Caruso St John verbeterden de bezoekerservaring, de toegankelijkheid en de galerieruimten en creëerden een harmonieuze balans tussen historische elegantie en moderne functionaliteit.