Stel je Westminster voor vóór de stenen en het verkeer: een klein, moerassig eiland in een bocht van de Theems. In de jaren 1040 koos koning Edward the Confessor dit Thorney Island voor zijn nieuwe koninklijke paleis, vlak naast een bescheiden benedictijnenklooster.

Hij stortte geld in de kerk, herbouwde hem in steen en droeg hem op aan Sint Peter de Apostel. Londenaren begonnen het de westelijke minster te noemen, om het te onderscheiden van St Paul's, de oostelijke minster, in de City. Naast elkaar op hetzelfde eiland zetten abdij en paleis het patroon neer dat Westminster sindsdien heeft gevolgd: geloof en macht die de rivier delen.

Edward stierf in januari 1066 voordat beide projecten waren voltooid. Met Kerstshows datzelfde jaar werd Willem de Veroveraar in de nieuwe kerk gekroond. Sindsdien is elke Engelse vorst dezelfde ruimte binnengelopen voor dezelfde rite en daarom is deze kerk veel belangrijker dan alleen de stenen.

Eeuwenlang groeide Londen als twee verschillende steden tegenover elkaar over velden en water. Stroomafwaarts naar het oosten lag de City of London, een dichte kluwen van kooplieden, gilden en geld met zeer uitgesproken ideeën over haar eigen regels. Stroomopwaarts naar het westen zat Westminster, de wereld van de koning met zijn paleis, abdij en hof.

Als je wilt, kun je het zien als een langlopende ruzie tussen geld en kroon. De stad bewaakte haar eigen oorkonden, haar eigen burgemeester en haar eigen politie. Westminster concentreerde zich op regeringszaken, wetgeving en ceremonie. De Theems was zowel een verbindingslijn als een stille grens tussen de twee.

Die verdeeldheid is nooit helemaal verdwenen. Als je vandaag de dag van de financiële torens van de stad naar de gotische torens van Westminster loopt, zie je nog steeds dezelfde oude verschuiving, van deals naar beslissingen.

Aan het begin van de 19e eeuw waren de middeleeuwse paleisgebouwen aan het kraken. Op 16 oktober 1834 veranderde een ogenschijnlijk saaie taak, het verbranden van de bundel oude houten rekenstokken van de schatkist in een kachel, in een catastrofe toen de rookkanalen oververhit raakten. Het House of Lords en alles eromheen stond in brand.

Vlammen scheurden door het complex, waarbij beide Huizen van het Parlement en de meeste omliggende gebouwen werden verwoest. Alleen de enorme Westminster Hall met zijn hamerbalken overleefde het, dankzij wanhopige brandweerlieden en een goed getimede verandering in de wind. De minister-president noemde het hele voorval "een van de grootste gevallen van domheid ooit".

Londenaren vulden beide oevers van de rivier om het paleis te zien branden en Turner stond op de South Bank om het tafereel te schilderen. Het was de grootste uitbarsting die de stad had gezien sinds 1666 en het maakte de weg vrij voor het Westminster dat je nu ziet.

Toen de rook was opgetrokken, schreef Groot-Brittannië een openbare wedstrijd uit voor een nieuw Parlementsgebouw. Architect Charles Barry won met een Gothic Revival ontwerp: spitsbogen, torenspitsen en middeleeuws ritme gewikkeld rond een door en door modern plan.

Binnenin stapelde Augustus Pugin patronen, kleuren en details op totdat bijna elk oppervlak een soort symbool of verhaal droeg. Later mopperde hij dat het gebouw "helemaal Grieks was van onderen" met Tudor details erop geplakt, maar de combinatie werkt. Het voelt oud aan, zelfs als je op papier weet dat het dat niet is.

De werkzaamheden begonnen in 1840 en duurden ongeveer dertig jaar, waarmee ze beide mannen overleefden. Het resultaat was een paleis dat eruitzag alsof het altijd al aan die rivierbocht had vastgeklampt, ook al kwam het pas na de komst van de spoorwegen. Als je 's avonds op de Westminster Bridge staat, lijkt het nog steeds op een solide fantasieschets.

Stap Westminster Abbey binnen en je staat in de machinekamer van de kroning van Groot-Brittannië. Sinds Willem de Veroveraar in 1066 is elke Engelse vorst hier gekroond, onder dezelfde hoge gewelven, op bijna hetzelfde script.

De gehavende kroningsstoel, die in 1296 in opdracht van Edward I de Stone of Scone vasthield, staat nog steeds klaar voor de volgende ceremonie. Onder je voeten en om je heen liggen ongeveer 3300 graven: koningen en koninginnen, premiers, dichters, wetenschappers, soldaten en meer dan 600 monumenten en muurtabletten.

Het is een bijzondere mix: een dagelijks werkende kerk met regelmatige diensten, een nationaal gedenkteken waar schoolreisjes langs graven fluisteren en het meest continu gebruikte ceremoniële interieur in de Britse geschiedenis. Er zijn maar weinig gebouwen die zoveel verleden met zich meedragen in het heden.

Als je nu door Westminster loopt, valt je iets vreemds op: voor zo'n beroemd gebied woont er eigenlijk bijna niemand in de kern. Rond Parliament Square en Whitehall behoren de straten meer toe aan instellingen zoals het Parlement, regeringsdepartementen, rechtbanken, ambassades en het paleis dan aan bewoners.

Overdag vullen ambtenaren, stafleden, ministers, journalisten en bezoekers de trottoirs en staan ze in de rij voor commissiekamers en koffie. Aan het begin van de avond zijn de meesten naar huis gegaan naar andere postcodes, waardoor de gebouwen verlicht zijn maar de straten verrassend rustig.

Als je er na zonsondergang doorheen loopt, kan het voelen alsof je een set bent binnengelopen nadat het publiek is vertrokken: Gevels die gloeien boven een rustig plein, de klokkentoren die weerspiegelt in de Theems, de bruggen die een dunnere stroom verkeer dragen. Het is nog steeds de zetel van de macht, maar voor een uur of twee is het van degene die er toevallig loopt.

• Vanaf Westminster Ondergronds loop je in een paar minuten naar de Houses of Parliament en Westminster Abbey, St James's Park in ongeveer 5 minuten en Buckingham Palace in ongeveer 15-20 minuten op een normaal tempo.
  
• De paden zijn meestal vlak, er zijn veel kruisingen en je hebt bijna altijd een oriëntatiepunt in zicht, waardoor het zelfs voor bezoekers met jetlag vergevingsgezind is. 

Het beste gebruik: Koppel de abdij, parken, het paleis en de brug aan elkaar en gebruik alleen het openbaar vervoer om aan te komen en te vertrekken.

Drie belangrijke stations omlijsten het gebied.

• Westminster ligt bij het Parliament en de brug aan de District, Circle en Jubilee lijnen;
  
• St James's Park is handig voor de abdij en het park;
  
• Victoria fungeert als toegangspoort voor treinen en bussen.
  
• Er rijden regelmatig treinen en de meeste centrale reizen duren minder dan 15 minuten als je eenmaal op het perron bent. 

Bussen langs Whitehall, Victoria Street en de rivier geven je een bovengrondse optie als je benen gaar zijn.

• Haltes zoals Parliament Square, Westminster Abbey en Westminster Pier liggen op een paar minuten lopen van elkaar en zijn goed aangegeven. 

Het beste gebruik: ritten vanaf waar je ook verblijft, kies dan één nabijgelegen station als je "aankomst- en vluchtluik" in plaats van te hoppen tussen haltes.

Westminster Pier ligt op een paar minuten van het station en Parliament Square en vanaf hier varen rivierboten in oostelijke richting over de Theems.

• Een typische one-way sightseeing cruise van Westminster Pier naar Greenwich Pier duurt ongeveer 45-60 minuten, afhankelijk van de operator en de stops.
  
• Logistiek gezien is dit een eenvoudige manier om Westminster te verlaten zonder dat je via de Ondergronds terug hoeft en het brengt je direct langs Cutty Sark en het hart van Greenwich.
  
• Emotioneel gezien is het de schoonste manier om te voelen hoe de stad groeide: je stapt uit de politieke en koninklijke bocht van de rivier en ziet de skyline geleidelijk veranderen in bruggen, kades en dokken.

Het beste gebruik: doe Westminster 's ochtends te voet en neem dan 's middags een Thames Sightseeing Cruise van Westminster naar Greenwich als je "exit route" uit het gebied, waarbij je de boot behandelt als zowel vervoer als je laatste groothoek uitzicht op de rivier.

Black cabs en ride hails zijn gemakkelijk te vinden rond Parliament Square, Whitehall en Victoria, maar het verkeer kan hier op drukke tijden langzaam zijn.

• Voor de meeste bezoekers die voor het eerst Westminster bezoeken, is een auto beter geschikt voor de late avonduren of voor specifieke toegankelijkheidsbehoeften dan als de belangrijkste manier om zich te verplaatsen in Westminster.

Als het voor jou belangrijker is om de belangrijkste gebouwen van binnen te bekijken dan om door elke straat te lopen, kun je een dag opbouwen rond drie belangrijke interieurs met korte wandelingen ertussen.

• Ochtend: Westminster Abbey op een tijdsgebonden bezoek, idealiter met een Westminster Abbey rondleiding met versnelde toegang als je waarde hecht aan interpretatie.
  
• Vroege middag: Buckingham Palace State Rooms in het seizoen, met The State Rooms at Buckingham Palace Tickets, of Buckingham Palace State Rooms Ticket met Koninklijke Wandeltochtals je ook buiten wat commentaar wilt.
  
• Laat in de middag: Churchill War Rooms, met een algemeen ticket of als onderdeel van eenBegeleide wandeltocht door Westminster & Toegang tot Churchill's War Rooms.
  
• Je doorkruist Parliament Square, St James's Park en het paleisgebied nog steeds te voet, maar je planningsbrein is gericht op drie tijdsgebonden toegangen in plaats van te proberen elk uitzicht perfect aaneen te rijgen.