Zarezerwuj bilet na pierwszy dzień roboczy, zwłaszcza poza okresem wakacji szkolnych. Wtedy w Apartamentach Państwowych panuje największy spokój, a pomieszczenie sprawia wrażenie miejsca, w którym można się zatrzymać, a nie wąskiego gardła. Jeśli przyjdziesz później, prawdopodobnie będziesz musiał przedzierać się przez większy tłum.

Jeśli zwiedzasz na własną rękę, zarezerwuj sobie 5–10 minut, a jeśli korzystasz z audioprzewodnika i zatrzymujesz się, żeby posłuchać szczegółów – 10–15 minut. To wystarczająco dużo czasu, żeby rozejrzeć się, wyczuć atmosferę i nawiązać kontakt z Victorią. Jeśli przejdziesz obok bez zatrzymania się, nie zrozumiesz, dlaczego to ma znaczenie.

Zobaczysz to w Apartamentach Państwowych Króla, raczej na początku trasy zwiedzania pałacu niż na jej końcu. Zarezerwuj sobie około 10–20 minut od wejścia, żeby tam dotrzeć, w zależności od tego, jak długo zatrzymasz się w pierwszych salach. Nie traktuj tego jako szybkiego przeglądu przed resztą.

Od późnego przedpołudnia do połowy popołudnia robi się coraz bardziej tłoczno, zwłaszcza w weekendy i podczas wakacji szkolnych. Ponieważ pokój jest niewielki, nawet niewielki ruch zmienia nastrój i kąt widzenia. Jeśli chcesz mieć lepszy widok w górę, unikaj najbardziej ruchliwej pory w południe.

Najpierw stań mniej więcej pośrodku i spójrz prosto w górę na kopułę, a potem połącz to miejsce z chrztem królowej Wiktorii, zanim pójdziesz dalej. Potem przyjrzyj się rzeźbionym, ozdobnym elementom na ścianach. Omiń tłumy, ale nie przegap widoku w górę.

Większość gości przechodzi obok, bo pomieszczenie leży na trasie przejściowej, więc traktują je raczej jako przejście niż miejsce docelowe. Zanim zaczniesz czytać etykiety, zatrzymaj się na chwilę. Patrzenie przed siebie zamiast w górę to błąd, który kosztuje cię najwięcej.

Zanim zaczniesz czytać napisy na ścianach, stań mniej więcej pośrodku i spójrz prosto w górę. To właśnie kopułowy sufit nadał tej sali nazwę i sprawił, że przestrzeń ta z korytarzowej nabrała uroczystego charakteru.

Zatrzymaj się na chwilę na środku pokoju i nawiąż do chrztu księżniczki Wiktorii w 1819 roku. Już sam ten fakt nadaje wnętrzu zupełnie nowy wymiar: nie jesteś tu tylko przechodniem wśród dekoracji, ale stoisz w pomieszczeniu związanym z najwcześniejszym publicznym wystąpieniem przyszłej królowej.

Stań twarzą do jednego z wysokich okien, a potem powoli odwróć się w stronę drzwi, tak żeby światło oświetliło rzeźbione detale na ścianach. Efekt, jaki wywiera to pomieszczenie, wynika z harmonijnego współdziałania sufitu, elementów dekoracyjnych i światła dziennego, a nie z jednego konkretnego elementu.