The Shard to nowoczesny wieżowiec, który wyróżnia się minimalistyczną geometrią, szkłem i stalą. Jego rzeźbiarska forma zastępuje tradycyjną prostokątną wieżę o zwężających się fasadach, tworząc lżejszą, bardziej rozdrobnioną sylwetkę.
Architektura wieżowca „The Shard” | Projekt szklanego wieżowca autorstwa Renzo Piano
Architektura wieżowca „The Shard” łączy wizję Renzo Piano z zaawansowaną inżynierią konstrukcyjną, tworząc szklaną wieżę o wysokości 306 metrów, której kształt wyznaczają światło, ruch, transport i panorama Londynu.
Architektura wieżowca „The Shard” w skrócie
- Oficjalna nazwa: The Shard
- Typ: Wieżowiec o przeznaczeniu mieszanym i miasto pionowe
- Lokalizacja: London Bridge, Londyn
- Wysokość: 306 metrów
- Liczba kondygnacji: 95
- Najwyższe piętro mieszkalne: Poziom 72
- Architekt: Renzo Piano Building Workshop
- Inżynier konstrukcji: WSP
- Twórca: Nieruchomości Sellar
- Zakończono: 2012
- Koncepcja architektoniczna: Smukła, przypominająca iglicę szklana wieża, złożona z ośmiu pochyłych fasad
- Główny materiał: Szkło o wyjątkowej bieli, stal i beton
- Panele szklane: Około 11 000
- Główne zastosowania: Biura, restauracje, hotel, mieszkania i galeria widokowa
Styl architektoniczny i inspiracje związane z budynkiem The Shard
Współczesne projekty wieżowców
Inspirowane panoramą Londynu
Renzo Piano czerpał inspirację z londyńskich wież kościelnych i masztów statków przedstawionych na obrazach Canaletta przedstawiających Tamizę. Zamiast po prostu kopiować ich kształty, przekształcił ich wyraźną pionowość w nowoczesną wieżę.
Osiem odłamków szkła
Osiem pochyłych szklanych fasad nadaje wieżowcowi The Shard jego charakterystyczny wygląd, dzieląc jego ogromną skalę na zwężające się sekcje. Ich odblaskowe powierzchnie zmieniają się w zależności od światła dziennego, pogody i widoków wokół w ciągu dnia.
Miasto pionowe
Architektura ta odzwierciedla też koncepcję „pionowego miasta” budynku The Shard. Biura, restauracje, hotel, mieszkania i punkty widokowe zajmują różne poziomy, a większe powierzchnie na niższych kondygnacjach stopniowo się zwężają w miarę wzrostu wysokości wieży.
Dlaczego The Shard wygląda jak odłamek?
- Smukła sylwetka: Stożkowa konstrukcja nadaje budynkowi lżejszy i bardziej elegancki wygląd, dzięki czemu nie wygląda on na tak masywny, jak typowe wieżowce.
- Osiem fasad: Osiem szklanych fasad o kanciastych kształtach nadaje budynkowi wygląd przypominający odłamki, a ich lustrzane powierzchnie zmieniają się wraz ze zmieniającym się oświetleniem Londynu.
- Złamania pionowe: W szczelinach między fasadami, zwanych pęknięciami, znajdują się otwory wentylacyjne, które zapewniają naturalną wentylację ogrodów zimowych w budynku.
- Szczyt sięgający nieba: Ta pokryta szkłem stalowa iglica stanowi kontynuację wznoszącej się linii budynku The Shard, tworząc zwieńczenie przypominające iglicę zamiast tradycyjnego płaskiego dachu.
- Inspiracje z Londynu: Renzo Piano czerpał inspirację z wież londyńskich kościołów i masztów statków pływających po Tamizie.
- Pierwotna koncepcja: Szkic Piano z 2000 roku, powstały podczas spotkania z Irvine’em Sellarem w Berlinie, już wtedy bardzo przypominał ostateczny projekt The Shard.
- Celowy kształt: Ta forma sprawia, że The Shard wygląda na lżejszy, współgra z otoczeniem i pozwala na różne sposoby wykorzystania, bo piętra stopniowo się zwężają.
Najciekawsze elementy projektu budynku The Shard
1/6
Osiem odłamków szkła
Osiem pochyłych fasad tworzy charakterystyczną sylwetkę wieżowca The Shard. Ich skośne powierzchnie sprawiają, że wieża wydaje się wizualnie podzielona na części, a jednocześnie odbijają zmieniające się niebo i światło Londynu.
Szklana fasada
Na zewnątrz znajduje się około 11 000 szklanych paneli, które nadają wieży charakterystyczny, przezroczysty wygląd. Wybrano szkło o wyjątkowej bieli, żeby podkreślić ideę lekkości i przejrzystości, którą kierował się Piano.
Złamania
Przestrzenie między przeszklonymi fasadami tworzą w budynku pionowe „pęknięcia”. Niektóre mają otwierane otwory wentylacyjne, które wspomagają naturalną wentylację w ogrodach zimowych.
Stalowy szczyt
Szczyt wieżowca The Shard tworzy iglica o stalowej konstrukcji, pokryta odłamkami szkła. Jej szczyt, który celowo wygląda na niedokończony, sprawia, że wieża wydaje się zwężać w górę.
Profil zwężający się
Budynek „The Shard” stopniowo zwęża się w kierunku szczytu. Dzięki temu budynek zyskuje charakterystyczną sylwetkę, a jednocześnie dostosowuje się do różnych funkcji wewnątrz – od dużych pięter biurowych na niższych kondygnacjach po mniejsze przestrzenie mieszkalne i widokowe na wyższych.
Miasto pionowe
W tej konstrukcji w jednej wieży połączono wiele funkcji: biura, restauracje, hotel, mieszkania i publiczną galerię widokową. Budynek ten funkcjonuje więc raczej jako zwarta, pionowa dzielnica niż jako wieżowiec o jednym przeznaczeniu.
Kto zaprojektował The Shard?
Renzo Piano
Renzo Piano, poprzez swoją pracownię Renzo Piano Building Workshop, zaprojektował budynek The Shard. Ten włoski architekt znany jest z budynków, które łączą w sobie odważne koncepcje architektoniczne z dbałością o światło, materiały oraz sposób, w jaki konstrukcje współgrają z otoczeniem.
W przypadku wieżowca „The Shard” Piano chciał uniknąć wizualnej ciężkości, z którą tradycyjnie kojarzą się wysokie budynki. Jego pomysł polegał na stworzeniu smukłej, przezroczystej konstrukcji, która górowałaby nad Londynem niczym nowoczesna iglica. Inspirację czerpał z wież kościelnych miasta i masztów statków na Tamizie.
Irvine Sellar
Deweloper Irvine Sellar odegrał kluczową rolę w kształtowaniu tego projektu. Jego wizją było stworzenie wielofunkcyjnego „miasta w pionie” tuż obok stacji London Bridge, łączącego biura, mieszkania, obiekty hotelarskie, restauracje i przestrzenie publiczne w jednym wieżowcu.
WSP
Podczas gdy firma Piano opracowała koncepcję architektoniczną, firma WSP pełniła rolę inżyniera konstrukcyjnego, współpracując z architektem, deweloperem i wykonawcą – firmą Mace – aby przekształcić ten smukły projekt w wieżę nadającą się do budowy. Prace inżynieryjne obejmowały nietypową sekwencję budowy, systemy konstrukcyjne oraz prefabrykowaną stalową iglicę.
Etapy budowy wieżowca „The Shard”
1998–2000: Pomysł nabiera kształtu
W 1998 roku firma Irvine Sellar nabyła teren, na którym obecnie stoi Southwark Towers, i zaczęła pracować nad koncepcją wielkiego budynku o dużej gęstości zabudowy tuż obok stacji London Bridge. W 2000 roku Sellar spotkał się z Renzo Piano w Berlinie. Podczas spotkania Piano naszkicował koncepcję, która stała się podstawą projektu The Shard.
2000–2008: Planowanie i finansowanie
Projekt przeszedł długi proces planowania i konsultacje społeczne. Światowy kryzys finansowy spowodował wtedy jeszcze większą niepewność, aż w 2008 roku Katar dołączył jako partner projektu, pomagając zabezpieczyć przyszłość inwestycji.
2009: Rozpoczęcie budowy
Budowa ruszyła w 2009 roku. Wybudowanie wieży o wysokości 306 metrów tuż obok dużego dworca kolejowego wiązało się z poważnymi wyzwaniami logistycznymi i inżynieryjnymi, zwłaszcza ze względu na ograniczoną przestrzeń w centrum miasta.
2010–2011: Wieża rośnie
Jedną z najważniejszych innowacji inżynieryjnych tego projektu była metoda budowy „od góry do dołu”. Dzięki tej technice udało się wznosić betonowy rdzeń i górne partie budynku, podczas gdy poniżej trwały prace wykopowe. Firma WSP opisuje to jako pierwsze na świecie zastosowanie, które pozwoliło skrócić harmonogram budowy o około cztery miesiące.
2012: Ukończono budowę szczytu
Wieża osiągnęła pełną wysokość w 2012 roku. Jej stalowa iglica o wadze 500 ton i wysokości 66 metrów została prefabrykowana i zmontowana, a dopiero potem zamontowana na szczycie, co zmniejszyło ryzyko związane z pracą na ekstremalnej wysokości.
Od 2013 roku: Budynek jest otwarty dla zwiedzających
W lutym 2013 roku otwarto punkt widokowy „The View from The Shard”, dzięki czemu zwiedzający zyskali dostęp do wyższych poziomów wieży. W budynku tym znalazły się później biura, restauracje, hotel Shangri-La oraz mieszkania, a obok nich galeria widokowa.
Budowa wieżowca The Shard
- Trzy systemy: W budynku The Shard zastosowano trzy systemy konstrukcyjne: stalową ramę u dołu, beton sprężony w środkowej części oraz stalowy szczyt u góry.
- Sterowanie ruchem: Betonowy rdzeń pomaga ograniczyć ruchy i przyspieszenie poprzeczne spowodowane silnymi wiatrami, dzięki czemu nie trzeba montować osobnego tłumika drgań z dostrojoną masą.
- Wysokość wieży: Wieża ma 306 metrów wysokości i liczy 95 pięter, a 72. piętro to najwyższe piętro mieszkalne, a dalej w górę ciągnie się stalowy szczyt.
- Stalowy szczyt: Stalowy szczyt wystaje ponad piętra, na których znajdują się pomieszczenia mieszkalne, zachowując zwężającą się sylwetkę wieżowca The Shard i nadając mu charakterystyczny wygląd z otwartym szczytem na tle londyńskiej panoramy.
- Szybkie windy: W wieżowcu The Shard jest 44 wind, w tym modele dwupoziomowe, a niektóre z nich poruszają się z prędkością nawet 6 metrów na sekundę.
Wygląd zewnętrzny wieżowca The Shard
Osiem skośnych fasad
Budynek „The Shard” jest pokryty ośmioma skośnymi szklanymi fasadami zamiast tradycyjnej prostokątnej ściany osłonowej, co nadaje mu ostry, zwężający się kształt.
Szkło przepuszczające światło
Szkło o wyjątkowej bieli nadaje wieżowcowi The Shard lżejszy, bardziej przejrzysty wygląd – odbija niebo i okoliczne budynki, zamiast tworzyć nieprzezroczystą fasadę.
Złamania funkcjonalne
Przestrzenie między fasadami tworzą charakterystyczne pęknięcia w budynku The Shard, a jednocześnie umożliwiają naturalną wentylację ogrodów zimowych wewnątrz budynku.
Znikający szczyt
Na szczycie budynku nad zajmowanymi piętrami wznosi się pokryta szkłem stalowa iglica, która stopniowo wtapia się w panoramę miasta, zamiast kończyć się masywnym dachem.
Architektura wnętrz budynku The Shard
W środku architektura wieżowca The Shard opiera się na koncepcji „pionowego miasta”. Różne funkcje zajmują różne części wieży, a budynek stopniowo zwęża się w miarę wzrostu wysokości.
Biura: poziomy 4–28
W niższej wieży znajdują się duże powierzchnie użytkowe przeznaczone głównie na biura. Te przestronniejsze przestrzenie wykorzystują lokalizację budynku tuż obok stacji London Bridge oraz jego bezpośrednie połączenia z centrum Londynu.
Restauracje: Poziomy 31–33
Trzy piętra zajmują restauracje i bary. Ich położenie tworzy przejście między większymi przestrzeniami handlowymi na niższych poziomach a hotelem, mieszkaniami i punktami widokowymi na wyższych poziomach.
Hotel Shangri-La: poziomy 34–52
Hotel zajmuje środkową część wieży. Ponieważ budynek zwęża się ku górze, pomieszczenia mają indywidualne kształty, a nie identyczne prostokątne rzuty poziome. WSP zwraca uwagę, że dzięki piramidalnej formie żaden pokój gościnny nie jest dokładnie taki sam jak inny.
Mieszkania: poziomy 53–65
W zwężającej się górnej części znajdują się mieszkania, a wąskie powierzchnie pięter zapewniają widoki w wielu kierunkach. Ta nietypowa geometria sprawia też, że rozkład wnętrz bezpośrednio nawiązuje do zwężającej się bryły budynku.
Widok z The Shard: poziomy 68–72
Galeria widokowa dla zwiedzających zajmuje wyższe poziomy, a punkty widokowe znajdują się na poziomach 68, 69 i 72. Poziom 72 jest częściowo otwarty na otoczenie, dzięki czemu odwiedzający mogą na własnej skórze poczuć wysokość i podziwiać otaczającą ich architekturę.
Jak w projekcie wieżowca The Shard uwzględniono zasady zrównoważonego rozwoju
W projekcie architektonicznym wieżowca „The Shard” uwzględniono też kilka rozwiązań, które mają na celu zmniejszenie jego wpływu na środowisko.
Jej fasada z podwójną powłoką została zaprojektowana z myślą o naturalnej wentylacji i wewnętrznych żaluzjach, które automatycznie reagują na zmiany natężenia światła, pomagając kontrolować ciepło słoneczne i światło dzienne.
W budowie wykorzystano też ponad 20% stali pochodzącej z recyklingu, a 95% odpadów budowlanych zostało poddanych recyklingowi. Według The Shard budynek jest obecnie zasilany w 100% energią elektryczną pochodzącą ze źródeł odnawialnych.
Te cechy są ważne, bo w architekturze The Shard nie chodzi tylko o wygląd. Zarówno fasada, jak i konstrukcja oraz układ wnętrz musiały spełniać praktyczne funkcje, zachowując jednocześnie oryginalną koncepcję wizualną Piano.
Najczęściej zadawane pytania dotyczące architektury wieżowca The Shard
Włoski architekt Renzo Piano, poprzez swoją pracownię Renzo Piano Building Workshop, zaprojektował budynek The Shard. Wspólnie z deweloperem Irvine’em Sellarem opracował tę koncepcję, czerpiąc inspirację z wież londyńskich kościołów i masztów statków pływających po Tamizie.
The Shard to raczej nowoczesny wieżowiec niż przykład tradycyjnego stylu historycznego. Jego architektura wyróżnia się smukłą, zwężającą się bryłą, rozległymi przeszkleniami, ośmioma pochyłymi fasadami i stalowym szczytem.
Renzo Piano zaprojektował tę wieżę jako smukłą konstrukcję przypominającą iglicę, czerpiąc inspirację między innymi z londyńskich iglic kościelnych i masztów statków. Jej osiem pochyłych fasad nadaje budowli fragmentaryczny wygląd przypominający „odłamki”, a jednocześnie sprawia, że wieża zwęża się ku niebu.
Wieżowiec „The Shard” ma 306 metrów wysokości i liczy 95 pięter. 72. piętro to najwyższe piętro nadające się do zamieszkania, a nad nim wznosi się stalowy szczyt.
Na elewacji znajduje się około 11 000 paneli szklanych, które zajmują powierzchnię odpowiadającą mniej więcej ośmiu boiskom piłkarskim.
W budynku połączono stal, beton i szkło. Jego konstrukcja zmienia się wraz z wysokością: na niższych poziomach zastosowano stalową ramę, w środkowej części – ramę z betonu sprężonego, a na szczycie – stalową iglicę.
Tak. Punkt widokowy „The View from The Shard” zajmuje poziomy 68, 69 i 72. Z tych poziomów zwiedzający mogą podziwiać górną część budynku, jednocześnie rozglądając się po Londynie przez rozległe przeszklone fasady.
