Architektura Tower of London: Od normańskich korzeni do wiktoriańskich renowacji

Założył Wieże pod koniec 1066 r. i zlecił budowę Białej Wieży w 1078 r., ustanawiając normański rdzeń zamku symbolem swojej władzy.

Powierzony przez Wilhelma Zdobywcę do nadzorowania budowy Białej Wieży, wniósł swoje doświadczenie w budowaniu w kamieniu, cechę charakterystyczną wczesnej architektury normańskiej.

Za jego panowania rozmiar zamku został skutecznie podwojony poprzez wykopanie fosy na zachód od najbardziej wewnętrznego zamku, co stanowiło znaczną rozbudowę jego struktury obronnej.

W XIII wieku dokonano znacznej rozbudowy, tworząc wschodnie i północne mury wewnętrznego dziedzińca oraz dodając liczne baszty, co w znacznym stopniu ukształtowało układ Tower.

Dalsza rozbudowa wieży, utworzenie zewnętrznego dziedzińca i nowego obwodu obronnego, w tym Góry Legge'a i nowej fosy, ugruntowując jej późnośredniowieczną formę.

W XIX wieku przeprowadził znaczącą renowację, której celem było przywrócenie wieży jej średniowiecznego wyglądu poprzez usunięcie postśredniowiecznych struktur.

Zastąpił Salvina w pracach konserwatorskich, nadal koncentrując się na przywracaniu średniowiecznych elementów architektonicznych, czasami poprzez usuwanie późniejszych dodatków.

Dominująca nad kompleksem wież, Biała Wieża jest doskonałym przykładem wczesnego normańskiego projektu. Ma prostokątną strukturę, z płaskimi przyporami i wystającymi kwadratowymi wieżami na zachodnich rogach. Pierwotnie trzypiętrowy z podwyższonym wejściem, został później zmodyfikowany, aby dodać powiększone okna i górne piętro. Zastosowano kentish ragstone z detalami z kamienia Caen (później zastąpionego).

Koncentryczne pierścienie murów obronnych, dodane w XII i XIII wieku, prezentują średniowieczną architekturę wojskową. Kurtynowy mur wewnętrznego okręgu, przedzielony trzynastoma wieżami, takimi jak Bell, Beauchamp i Bloody Towers, zapewniał strategiczne punkty widokowe do obrony. Zewnętrzny mur Edwarda I jeszcze bardziej wzmocnił zamek, obejmując bastiony, takie jak Legge's Mount z rzadkimi zachowanymi średniowiecznymi blankami.

Zbudowana przez Edwarda I wieża św. Tomasza służyła jako znacząca brama wodna, zapewniająca dostęp rzeki do zamku. Jego unikalna konstrukcja, z otworami strzelniczymi skierowanymi w stronę wody i broną, podkreśla jego obronne przeznaczenie. Luksusowe kwatery na pierwszym piętrze wskazują na jego drugorzędną rolę jako rezydencji królewskiej. Jego kamienna konstrukcja i strategiczne położenie nad Tamizą podkreślają jego znaczenie jako punktu wejścia i obrony.

Pierwotnie wykopana przez Williama Longchampa, a później ulepszona przez Edwarda I, fosa otaczająca Tower służyła jako bariera obronna. Jego znacząca szerokość i głębokość (początkowo głębiej w środku) stanowiłyby potężną przeszkodę dla napastników. Pozostała fosa, choć z czasem częściowo zasypana, wciąż stanowi wizualne przypomnienie o planach obronnych Wieży i jej związku z otaczającym krajobrazem.

Wewnątrz, oryginalny trzypiętrowy układ ujawnia funkcjonalny projekt normańskiej twierdzy. Jest on podzielony na trzy komnaty na piętrze, największą na zachodzie, z latrynami i kominkami wskazującymi na jego mieszkalne przeznaczenie. Okrągła wieża mieszcząca kręte schody i półokrągła absyda kaplicy św. Jana są godnymi uwagi elementami architektonicznymi. Podczas gdy wnętrze piwnicy pochodzi w dużej mierze z XVIII wieku, kaplica św. Jana zachowuje surową prostotę swojego normańskiego pochodzenia.

Znajdująca się w obrębie Białej Wieży kaplica św. Jana jest znaczącym przykładem wczesnej normańskiej architektury kościelnej. Jego zaokrąglona absyda, proste kamienne mury i beczkowo sklepiony sufit wywołują poczucie wielkości. Pomimo późniejszych dekoracji, jej obecny stan odzwierciedla oryginalny normański projekt, kontrastując z bardziej ozdobnymi kaplicami zbudowanymi w późniejszych okresach. Jego integracja z twierdzą podkreśla znaczenie przestrzeni religijnej nawet w twierdzy wojskowej.

Choć w XVII wieku w dużej mierze usunięto je, historyczne relacje o królewskich kwaterach na wewnętrznym dziedzińcu ujawniają ich ewolucję w rezydencję królewską. Odnowione i rozbudowane za panowania Henryka III komnaty, w tym bielona komnata królowej z elementami dekoracyjnymi i Wielka Sala, pokazują podwójną rolę Tower jako twierdzy i królewskiego mieszkania. Budowa wież Wakefield i Lanthorn jako prywatnych rezydencji jeszcze bardziej podkreśla tę zmianę w kierunku większego komfortu.

Zbudowany w stylu gotyckiego odrodzenia z detalami w stylu Tudorów w XIX wieku, Waterloo Block mieści obecnie klejnoty w koronie. Jego styl architektoniczny odzwierciedla wiktoriańskie zainteresowanie średniowieczną estetyką, z blankami i detalami mającymi harmonizować z architekturą wieży. Ta specjalnie zbudowana konstrukcja pokazuje, jak późniejsze ruchy architektoniczne dostosowały historyczne style do nowych funkcji w kompleksie wież.