The Shard is een moderne wolkenkrabber die wordt gekenmerkt door minimalistische geometrie, glas en staal. De sculpturale vorm vervangt de traditionele rechthoekige toren met taps toelopende gevels, waardoor een lichter, meer gefragmenteerd silhouet ontstaat.
De architectuur van The Shard | Het ontwerp van Renzo Piano voor een glazen wolkenkrabber
De architectuur van The Shard combineert de visie van Renzo Piano met geavanceerde bouwtechniek, wat resulteert in een glazen toren van 306 meter die wordt gevormd door licht, beweging, verkeer en de skyline van Londen.
De architectuur van The Shard in een notendop
- Officiële naam: The Shard
- Type: Winkel- en woonwolkenkrabber en verticale stad
- Locatie: London Bridge, Londen
- Hoogte: 306 meter
- Aantal verdiepingen: 95
- Hoogste bewoonbare verdieping: Niveau 72
- Architect: Renzo Piano Building Workshop
- Bouwkundig ingenieur: WSP
- Ontwikkelaar: Sellar Property
- Voltooid: 2012
- Architectonisch concept: Een slanke, spitsachtige glazen toren die bestaat uit acht schuine gevels
- Hoofdmateriaal: Extra wit glas, staal en beton
- Glazen panelen: Ongeveer 11.000
- Belangrijkste toepassingen: Kantoren, restaurants, een hotel, woningen en een openbare uitkijkgalerij
Architecturale stijl en invloeden op The Shard
Hedendaags ontwerp van wolkenkrabbers
Geïnspireerd door de skyline van Londen
Renzo Piano liet zich inspireren door de kerktorens van Londen en de scheepsmasten die te zien zijn op Canaletto’s schilderijen van de Theems. Hij vertaalde hun uitgesproken verticaliteit naar een moderne toren, in plaats van hun vormen gewoon te kopiëren.
Acht glasscherven
Acht schuine glazen gevels geven The Shard zijn kenmerkende uiterlijk en verdelen de enorme omvang van het gebouw in taps toelopende delen. Hun reflecterende oppervlakken spelen de hele dag door in op het veranderende daglicht, het weer en het uitzicht rondom.
Een verticale stad
De architectuur weerspiegelt ook het concept van ‘verticale stad’ van The Shard. Kantoren, restaurants, een hotel, woningen en uitkijkruimtes zijn verdeeld over verschillende verdiepingen, waarbij de grotere vloeroppervlakken onderaan geleidelijk smaller worden naarmate de toren hoger wordt.
Waarom ziet The Shard eruit als een scherf?
- Slank silhouet: Het taps toelopende ontwerp zorgt voor een lichter, eleganter profiel, waardoor de logge uitstraling wordt vermeden die je vaak bij traditionele wolkenkrabbers ziet.
- Acht gevels: Acht hoekige glazen gevels zorgen voor dat gefragmenteerde, schervenachtige uiterlijk, terwijl hun reflecterende oppervlakken meeveranderen met het wisselende licht in Londen.
- Verticale breuken: In de openingen tussen de gevels, ook wel ‘fractures’ genoemd, zitten ventilatieopeningen die de wintertuinen van het gebouw op natuurlijke wijze luchten.
- Naar de hemel reikende top: De met glas beklede stalen top zet de opwaartse beweging van The Shard voort en zorgt zo voor een spitsachtige afwerking in plaats van een traditioneel plat dak.
- Inspiratie uit Londen: Renzo Piano liet zich inspireren door de kerktorens van Londen en de masten van schepen die over de Theems varen.
- Oorspronkelijk concept: De schets van Piano uit 2000, gemaakt tijdens een ontmoeting met Irvine Sellar in Berlijn, leek al sterk op het uiteindelijke ontwerp van The Shard.
- Doelgerichte vorm: Door de vorm lijkt The Shard lichter, sluit het aan bij de omgeving en biedt het ruimte voor verschillende functies, aangezien de verdiepingen geleidelijk smaller worden.
Opvallende ontwerpkenmerken van The Shard
1/6
De acht glasscherven
Acht schuine gevels vormen het kenmerkende silhouet van The Shard. Hun schuine vlakken zorgen ervoor dat de toren visueel in stukjes wordt verdeeld, terwijl ze de veranderende lucht en het licht van Londen weerspiegelen.
De glazen gevel
De buitenkant is bedekt met zo’n 11.000 glazen panelen, waardoor de toren zijn kenmerkende transparante uitstraling krijgt. Er is gekozen voor extra wit glas om Piano’s idee van lichtheid en transparantie te benadrukken.
De breuken
De openingen tussen de glazen gevels zorgen voor verticale ‘breuken’ in het gebouw. Sommige hebben openingsluiken die zorgen voor natuurlijke ventilatie in wintertuinen.
De stalen torenspits
De top van The Shard bestaat uit een spits met een stalen frame die bekleed is met glasscherven. Door de top die er bewust onafgewerkt uitziet, lijkt de toren steeds smaller te worden naarmate hij hoger reikt.
Het taps toelopende profiel
The Shard wordt naar boven toe steeds smaller. Dit zorgt voor het kenmerkende silhouet en sluit tegelijkertijd aan bij de verschillende functies in het gebouw, van de grote kantoorverdiepingen beneden tot de kleinere woon- en uitkijkruimtes boven.
De verticale stad
In dit gebouw zijn verschillende functies in één toren ondergebracht: kantoren, restaurants, een hotel, woningen en een openbaar uitkijkplatform. Het gebouw fungeert dus als een compacte verticale wijk in plaats van als een wolkenkrabber met maar één bestemming.
Wie heeft The Shard ontworpen?
Renzo Piano
Renzo Piano heeft via Renzo Piano Building Workshop The Shard ontworpen. De Italiaanse architect staat bekend om gebouwen waarin sterke architectonische concepten worden gecombineerd met veel aandacht voor licht, materialen en de manier waarop bouwwerken in wisselwerking staan met hun omgeving.
Voor The Shard wilde Piano de visuele zwaarte vermijden die traditioneel met hoge gebouwen wordt geassocieerd. Zijn ontwerp was een slanke, doorzichtige constructie die als een moderne torenspits boven Londen zou uittorenen. Hij liet zich inspireren door de kerktorens van de stad en de masten van de schepen op de Theems.
Irvine Sellar
Ontwikkelaar Irvine Sellar speelde een centrale rol bij de vormgeving van het project. Zijn visie was om naast London Bridge Station een ‘verticale stad’ met gemengde bestemming te creëren, waarbij kantoren, woningen, horeca, restaurants en openbare ruimtes in één toren zouden worden ondergebracht.
WSP
Terwijl Piano het architectonische concept bedacht, trad WSP op als bouwkundig ingenieur en werkte het samen met de architect, de projectontwikkelaar en aannemer Mace om het slanke ontwerp om te zetten in een bouwbare toren. Het ingenieurswerk omvatte onder meer de ongebruikelijke bouwvolgorde van het gebouw, de constructiesystemen en de geprefabriceerde stalen spits.
De fasen van de bouw van The Shard
1998–2000: Het idee krijgt vorm
Irvine Sellar kocht het huidige terrein van Southwark Towers in 1998 en begon met het uitwerken van het idee voor een groot gebouw met hoge bebouwingsdichtheid naast het station London Bridge. In 2000 ontmoette Sellar Renzo Piano in Berlijn. Tijdens hun ontmoeting schetste Piano het concept dat de basis zou vormen voor The Shard.
2000–2008: Planning en financiering
Het project heeft een langdurig planningsproces en een openbare hoorzitting doorlopen. De wereldwijde financiële crisis zorgde daarna voor nog meer onzekerheid, totdat Qatar in 2008 projectpartner werd en zo de toekomst van het project veiligstelde.
2009: De bouw gaat van start
De bouw ging in 2009 van start. Het bouwen van een toren van 306 meter naast een groot treinstation bracht flinke logistieke en technische uitdagingen met zich mee, vooral vanwege de beperkte ruimte op deze stedelijke locatie.
2010–2011: De toren verrijst
Een van de belangrijkste technische innovaties van het project was de top-down-bouwmethode. Dankzij deze techniek konden de betonnen kern en de bovenste delen van het gebouw omhoog worden getild terwijl er beneden verder werd gegraven. WSP noemt dit een wereldprimeur die het bouwtraject met zo’n vier maanden heeft verkort.
2012: Het hoogtepunt is bereikt
De toren bereikte zijn volledige hoogte in 2012. De stalen spits van 500 ton en 66 meter lang werd geprefabriceerd en in elkaar gezet voordat hij bovenop werd geplaatst, waardoor de risico’s van werken op extreme hoogte werden beperkt.
Vanaf 2013: Het gebouw gaat open voor het publiek
The View from The Shard ging in februari 2013 open, waardoor het publiek toegang kreeg tot de bovenste verdiepingen van de toren. Het gebouw werd daarna de thuisbasis van kantoren, restaurants, het Shangri-La-hotel en woningen, naast de uitkijkgalerij.
De bouw van The Shard
- Drie systemen: The Shard bestaat uit drie constructiesystemen: een stalen frame onderaan, nagespannen beton in het midden en een stalen top bovenin.
- Bewegingsbesturing: De betonnen kern helpt bewegingen en zijdelingse versnellingen door harde wind te beperken, waardoor er geen aparte afgestemde massademper nodig is.
- Hoogte van de toren: De toren is 306 meter hoog en telt 95 verdiepingen, waarbij verdieping 72 de hoogste bewoonbare verdieping is, waarna de stalen spits nog verder omhoog loopt.
- Stalen top: De stalen top steekt boven de bewoonde verdiepingen uit, waardoor het taps toelopende silhouet van The Shard behouden blijft en het gebouw zijn kenmerkende, open uiterlijk krijgt tegen de skyline van Londen.
- Snelle liften: The Shard heeft 44 liften, waaronder dubbeldeksmodellen, waarvan sommige met een snelheid van wel 6 meter per seconde rijden.
De buitenkant van The Shard
Acht hoekgevels
The Shard is bekleed met acht schuine glazen gevels in plaats van een traditionele rechthoekige vliesgevel, waardoor het zijn scherpe, taps toelopende silhouet krijgt.
Glas dat vol licht zit
Extra wit glas geeft The Shard een lichter, transparanter uiterlijk, waardoor de lucht en de omliggende gebouwen erin worden weerspiegeld in plaats van dat het een ondoorzichtige buitenkant vormt.
Functionele breuken
De openingen tussen de gevels zorgen voor de kenmerkende breuken van The Shard en laten tegelijkertijd natuurlijke ventilatie toe naar de wintertuinen in het gebouw.
Een verdwijnende rotspunt
Op de top rijst een met glas beklede stalen spits boven de bewoonde verdiepingen uit, die geleidelijk in de skyline overgaat in plaats van te eindigen met een zwaar dak.
De interieurarchitectuur van The Shard
Van binnen is de architectuur van The Shard gevormd door het concept van de ‘verticale stad’. Verschillende functies zijn ondergebracht in verschillende delen van de toren, waarbij het gebouw naar boven toe steeds smaller wordt.
Kantoren: verdiepingen 4–28
De onderste toren heeft grote verdiepingen die vooral bedoeld zijn voor kantoren. Deze ruimere ruimtes profiteren van de ligging van het gebouw naast London Bridge Station en de directe verbindingen met het centrum van Londen.
Restaurants: verdiepingen 31–33
Er zijn drie verdiepingen met restaurants en bars. Hun ligging zorgt voor een overgang tussen de grotere commerciële ruimtes beneden en het hotel, de woningen en de uitkijkpunten boven.
Shangri-La Hotel: verdiepingen 34–52
Het hotel bevindt zich in het middelste gedeelte van de toren. Omdat het gebouw naar boven toe smaller wordt, hebben de kamers allemaal een eigen indeling in plaats van identieke rechthoekige plattegronden. WSP merkt op dat door de piramidevorm geen enkele kamer precies hetzelfde is.
Woongebouwen: verdiepingen 53–65
In het smalere bovenste gedeelte bevinden zich woonappartementen, waar de smalle vloerplaten uitzicht in verschillende richtingen bieden. Door die bijzondere geometrie sluit de indeling van de ruimtes ook direct aan bij de taps toelopende vorm van het gebouw.
Het uitzicht vanuit The Shard: verdiepingen 68–72
De publieke uitkijkgalerij bevindt zich op de bovenste verdiepingen, met uitkijkpunten op verdiepingen 68, 69 en 72. Verdieping 72 is gedeeltelijk open naar buiten toe, waardoor je meteen een goed idee krijgt van de hoogte en de architectuur om je heen.
Hoe The Shard duurzaamheid in zijn ontwerp verwerkt
In de architectuur van The Shard zijn ook verschillende maatregelen verwerkt die bedoeld zijn om de impact op het milieu te verminderen.
De gevel met dubbele wand is ontworpen met natuurlijke ventilatie en binnenjaloezieën die automatisch reageren op veranderingen in de lichtintensiteit, waardoor de zonnewarmte en het daglicht beter onder controle kunnen worden gehouden.
Bij de bouw is ook meer dan 20% gerecycled staal gebruikt, terwijl 95% van het bouwafval is gerecycled. Volgens The Shard draait het gebouw momenteel op een stroomtarief dat voor 100% uit hernieuwbare energie bestaat.
Deze kenmerken zijn belangrijk, want bij de architectuur van The Shard draait het niet alleen om het uiterlijk. Zowel de gevel, het constructiesysteem als de indeling moesten praktische functies vervullen, terwijl het oorspronkelijke visuele concept van Piano behouden moest blijven.
Veelgestelde vragen over de architectuur van The Shard
De Italiaanse architect Renzo Piano heeft via Renzo Piano Building Workshop The Shard ontworpen. Hij werkte het concept uit samen met projectontwikkelaar Irvine Sellar, waarbij hij zich liet inspireren door de torenspitsen van Londense kerken en de masten van schepen op de Theems.
The Shard is eerder een moderne wolkenkrabber dan een voorbeeld van een traditionele, historische bouwstijl. De architectuur wordt gekenmerkt door een slanke, taps toelopende vorm, veel glas, acht schuine gevels en een stalen spits.
Renzo Piano ontwierp de toren als een slanke, spitsachtige constructie, deels geïnspireerd door de kerktorens en scheepsmasten van Londen. De acht schuine gevels zorgen voor dat gefragmenteerde ‘scherven’-uiterlijk en zorgen er tegelijk voor dat de toren naar boven toe smaller wordt.
The Shard is 306 meter hoog en telt 95 verdiepingen. Verdieping 72 is de hoogste bewoonbare verdieping, terwijl de stalen torenspits daarboven nog verder omhoog reikt.
De buitenkant bestaat uit zo’n 11.000 glaspanelen, die een oppervlakte beslaan die ongeveer gelijk is aan acht voetbalvelden.
Het gebouw is een combinatie van staal, beton en glas. De structuur verandert naarmate het gebouw hoger wordt: op de lagere verdiepingen is er een stalen frame, in het middengedeelte een frame van nagespannen beton en helemaal bovenin een stalen spits.
Ja. The View from The Shard bevindt zich op de verdiepingen 68, 69 en 72. Vanaf deze verdiepingen kun je de bovenste verdiepingen van het gebouw zien, terwijl je door de grote glazen gevels uitkijkt over Londen.
