Technicznie jest to most kombinowany: centralna sekcja podnosząca jest mostem zwodzonym, podczas gdy dwa boczne przęsła łączące brzeg z wieżami są mostami wiszącymi.

Tower Bridge zawdzięcza swoją nazwę bliskości twierdzy Tower of London, której neogotycka architektura została zaprojektowana jako uzupełnienie.

Budowa rozpoczęła się w 1886 r. i została ukończona w 1894 r., co zajęło 8 lat. Był to niezwykły wyczyn wiktoriańskiej inżynierii zaprojektowany przez architekta Sir Horace'a Jonesa i inżyniera sir Johna Wolfe-Barry'ego.

Szkielet mostu wykorzystuje ponad 11 000 ton stali. Konstrukcja ta jest pokryta dekoracyjną okładziną wykonaną z granitu kornwalijskiego i kamienia portlandzkiego, aby nadać jej historyczny wygląd.

Jest to most zwodzony, co oznacza, że jego dwie połówki jezdni obracają się w górę jak huśtawka. Pierwotnie napędzany parą, mechanizm wykorzystuje obecnie wydajny system elektrohydrauliczny, który podnosi liście w około 60 sekund.

Nie, są to dwa oddzielne mosty oddalone od siebie o około 1 km. Tower Bridge jest wizualnie wyróżniającym się mostem z dwiema wieżami, podczas gdy London Bridge, znajdujący się w górze rzeki, jest prostszy i znacznie starszy.

Kiedy most został po raz pierwszy otwarty, był pomalowany na matowy, "jasnoczekoladowy" brąz. Słynny czerwony, biały i niebieski schemat kolorów został zastosowany znacznie później, w 1977 roku, z okazji Srebrnego Jubileuszu Królowej.

Odwiedzający mogą dostać się na wysokie chodniki, aby podziwiać panoramiczne widoki na miasto (w tym słynną szklaną podłogę) i zwiedzić historyczne wiktoriańskie maszynownie, w których znajduje się oryginalny system zasilania parą.