Od prawie 1000 lat Zamek Windsor jest ściśle związany z brytyjską koroną, a w tym czasie mieszkało w nim 40 monarchów. Powszechnie uważa się go za najstarszy i największy zamek na świecie, który wciąż jest zamieszkany, co oznacza, że zwiedzający nie wchodzą do zamrożonego zabytku. Wchodzą do rezydencji, która wciąż jest częścią historii rodziny królewskiej.
Ciekawostki o zamku w Windsorze
Dom dla 40 motyli monarchów
Zbudował ją Wilhelm Zdobywca
Zamek Windsor powstał jako normańska forteca typu „motte-and-bailey”, zbudowana na polecenie Wilhelma Zdobywcy w XI wieku. Jego położenie na wzgórzu miało znaczenie strategiczne, bo pomagało chronić zachodnie podejście do Londynu i kontrolować Tamizę. Potem nastąpiły wieki przebudów, ale to właśnie wojskowa logika zamku wciąż wyjaśnia, dlaczego tak całkowicie góruje on nad miastem.
Okrągła wieża na pagórku
Ta słynna Okrągła Wieża stoi na sztucznym kopcu, czyli motte, który powstał w ramach pierwotnego systemu obronnego zamku z czasów normańskich. Innymi słowy, ten dominujący element, który nadaje charakter panoramie miasta, wyrasta z nasypów starszych niż większość otaczających go kamiennych konstrukcji. Efekt robi ogromne wrażenie nawet dzisiaj, zwłaszcza gdy zobaczysz, jak z wieży rozciąga się widok na Windsor i dolinę Tamizy.
To Jerzy IV nadał mu ten wygląd
Romantyczna sylwetka zamku w dużej mierze zawdzięcza swój wygląd raczej XIX wieku niż średniowieczu. Za panowania Jerzego IV architekt Jeffry Wyatville przeprojektował główne części zamku, podwyższając wieże i zmieniając wygląd zewnętrzny, by stworzyć ten imponujący gotycki wygląd, który znają dziś zwiedzający. Więc choć Windsor w głębi serca jest średniowieczny, jego wygląd został starannie zaaranżowany na potrzeby królewskiego spektaklu.
Pałac, który wciąż jest w użyciu
W przeciwieństwie do wielu zabytkowych zamków, Windsor nadal pełni funkcję rezydencji królewskiej i jest miejscem oficjalnych uroczystości. Apartamenty państwowe, z których korzystają goście, służą też do organizowania ceremonii nadania tytułów, przyjęć i uroczystości państwowych, gdy monarcha tego zażąda. Ta podwójna tożsamość nadaje wnętrzom niezwykłą energię: pozłacane pokoje mogłyby znaleźć się w muzeum, a mimo to wciąż są częścią żywego, dynamicznego życia.
Pożar zniszczył zamek
W 1992 roku zamek Windsor nawiedził niszczycielski pożar, który uszkodził lub zniszczył wiele zabytkowych pomieszczeń. Zamiast pozostawić budynek w stanie, w jakim się znalazł po zniszczeniach, dzięki pięcioletniej renowacji udało się przywrócić do użytku główne pomieszczenia i ożywić zapomniane rzemiosło. Dzisiejsza wycieczka obejmuje pomieszczenia, które sprawiają wrażenie, jakby miały setki lat, mimo że niektóre z nich zostały pieczołowicie odbudowane w latach 90.
Mała rezydencja królowej Marii
Domek dla lalek królowej Marii to nie jest zwykła zabawka – to w pełni dopracowany model arystokratycznej rezydencji w skali 1:12. Zbudowany w latach 20. XX wieku, ma prąd, bieżącą wodę, malutkie książeczki, a nawet miniaturowe butelki wina. Wykonanie jest tak precyzyjne, że wielu zwiedzających zapamiętuje je równie żywo, jak pełnowymiarowe sale pałacowe.
Kaplica królewskich kamieni milowych
Kaplica św. Jerzego skupia w jednym gotyckim wnętrzu niezwykłą ilość historii królewskiej. To duchowa siedziba Zakonu Podwiązki, miejsce spoczynku monarchów, w tym Henryka VIII i królowej Elżbiety II, a także miejsce, gdzie odbywają się głośne królewskie śluby. Niewiele zamkowych kaplic w Europie łączy w sobie architekturę, ceremonię i dynastię w tak intensywny sposób.
Waterloo ma swoją własną salę
Jedno z najwspanialszych wnętrz w Windsorze, Sala Waterloo, upamiętnia zwycięstwo aliantów nad Napoleonem. Pomieszczenie to zostało stworzone dla Jerzego IV i wypełnione portretami władców, generałów i dyplomatów związanych z tamtym okresem politycznym. Zamiast traktować wojnę jako abstrakcyjny fragment historii, Windsor zamienia ten międzynarodowy punkt zwrotny w bogato zainscenizowaną królewską oprawę.
Dom dla księżniczek w czasie wojny
Podczas II wojny światowej zamek Windsor stał się dla księżniczki Elżbiety i księżniczki Małgorzaty miejscem względnego bezpieczeństwa. Ich pobyt tam przypomina, że historia zamku nie skończyła się wieki temu na koronach i bankietach. Nawet w XX wieku budynek ten nadal pełnił rolę zarówno fortecy, jak i królewskiej rezydencji.
Od zamku pochodzi nazwa rodziny królewskiej
Przed 1917 r. rodzina królewska nosiła długą, skomplikowaną niemiecką nazwę: Saxe-Coburg-Gotha. Podczas I wojny światowej nie spodobało się to opinii publicznej. To skłoniło króla Jerzego V do wybrania nowej nazwy inspirowanej zamkiem Windsor, dając początek rodowi Windsorów. Nazwa pochodzi od staroangielskiego "Windlesoren", co oznacza "wciągarkę nad brzegiem rzeki", na zawsze wiążąc rodzinę z tym historycznym domem.
Niewidomy podróżnik uznał Windsor za swój dom
Nie wszyscy, którzy mieszkali na żywo w Windsorze, byli członkami rodziny królewskiej. Zamek Windsor przez lata miał wielu fascynujących mieszkańców. James Holman, angielski porucznik Królewskiej Marynarki Wojennej i XIX-wieczny odkrywca znany jako "niewidomy podróżnik", był jedną z takich osób. Straciwszy wzrok we wczesnym okresie życia, Holman samotnie przemierzał kontynenty, uzbrojony jedynie w laskę i determinację. Kiedy nie eksplorował, mieszkał na żywo w Windsorze jako Rycerz Windsoru.
Najstarsza działająca kuchnia w Wielkiej Brytanii
Wyjątkowość Zamku Windsor rozciąga się również na jego zamkową kuchnię. Zajmująca się przygotowywaniem królewskich uczt od 1360 roku kuchnia jest najstarszą działającą kuchnią królewską w Wielkiej Brytanii. Książę Albert zainstalował pierwszą kuchenkę gazową w 1890 roku, a zegary zostały ustawione na pięć minut szybciej, aby królowa Elżbieta II nigdy nie czekała. Od średniowiecznych bankietów po współczesne kolacje państwowe, kuchnia ta zapewniała pokoleniom królów dobre wyżywienie.
Skarbnica arcydzieł
Zamek Windsor to także marzenie miłośników sztuki. Na murach znajdziesz dzieła Rembrandta, Rubensa, Van Dycka i Canaletta, od potężnych portretów królewskich po zapierające dech w piersiach panoramy miejskie. To pałac, który podwaja się jako galeria, gdzie historia i sztuka spotykają się w każdej sali.
