Architektura Pałacu Buckingham | Królewski styl, wspaniałość i kultowe elementy

Architekt William Winde, na zlecenie księcia Buckingham, zaprojektował pierwotną konstrukcję Buckingham House w 1703 roku. Jego projekt zakładał centralny, trzypiętrowy blok z bocznymi skrzydłami. Preferowano tu powściągliwą elegancję, typową dla wczesnych georgiańskich kamienic, zamiast krzykliwej okazałości.

Na zlecenie króla Jerzego IV Nash kierował XIX-wieczną przebudową Buckingham House w pałac. Dodał trzy skrzydła wokół centralnego dziedzińca i wzbogacił projekt o elementy francuskiego neoklasycyzmu.

Blore, mianowany przez króla Wilhelma IV w 1830 roku, przejął stery po odejściu Nasha i doprowadził ten wielki projekt do końca. Działał w sposób bardziej wyważony i z uwzględnieniem kosztów, przedkładając funkcjonalność i solidność konstrukcji nad dodatkowe ozdoby.

Webb odcisnął swoje piętno na pałacu na początku XX wieku, przeprojektowując w 1913 roku fasadę wschodnią. To właśnie stworzyło tło dla Pomnika Wiktorii i słynnego balkonu, z którego królewska rodzina witała gości – wszystko to stanowiło część szerszej koncepcji urbanistycznej łączącej pałac z aleją The Mall.

Pałac Buckingham powstał jako Buckingham House – skromna trzypiętrowa kamienica zaprojektowana przez Williama Winde’a dla księcia Buckingham w 1703 roku. W 1761 roku król Jerzy III kupił tę posiadłość jako prywatną rezydencję dla królowej Charlotte i od tego czasu zaczęto ją nazywać „The Queen’s House”.

Po objęciu tronu w 1820 roku Jerzy IV zlecił Johnowi Nashowi przebudowę domu na pałac. Nash przekształcił go w okazałą budowlę w kształcie litery U z trzema skrzydłami otaczającymi centralny dziedziniec, z elementami francuskiego neoklasycyzmu, a nawet jednym z pierwszych nowoczesnych systemów centralnego ogrzewania w rezydencji królewskiej. Jego ambicje przerosły jednak jego budżet i po śmierci Jerzego IV w 1830 roku został zwolniony.

Edward Blore przejął ten projekt za panowania Wilhelma IV i ukończył sale reprezentacyjne w latach 1833–1834, wyposażając je w meble uratowane z Carlton House, dawnej londyńskiej rezydencji Jerzego IV.

Po tym, jak w 1837 roku wprowadziła się do pałacu jako pierwsza królewska mieszkanka, królowa Wiktoria narzekała na brak miejsca dla swojej powiększającej się rodziny. W 1845 roku Blore dostał zlecenie zaprojektowania nowego skrzydła wschodniego, które miało otaczać dziedziniec przed budynkiem zaprojektowany przez Nasha. Prace, sfinansowane częściowo ze sprzedaży Pałacu w Brighton, zakończyły się w 1847 roku, kiedy to powstała fasada wschodnia wraz z centralnym balkonem.

Wschodnia fasada budynku Blore'a była pierwotnie pokryta miękkim francuskim wapieniem, który szybko uległ zniszczeniu w zanieczyszczonym powietrzu Londynu. W 1913 roku sir Aston Webb całkowicie pokrył budynek kamieniem z Portland, nadając pałacowi białą fasadę, którą znamy dzisiaj.

Pałac uległ zniszczeniu w wyniku bombardowań podczas II wojny światowej, co wymagało przeprowadzenia po wojnie szeroko zakrojonych napraw. W 2017 roku ruszył dziesięcioletni program remontowy, mający na celu modernizację starzejącej się instalacji elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej i grzewczej, z których znaczna część nie była odnawiana od lat 50.

Pałac Buckingham charakteryzuje się neoklasycystycznym stylem, który wyróżnia się harmonijnymi proporcjami, symetrią i klasycznymi detalami. W latach dwudziestych XIX wieku John Nash przekształcił Buckingham House w okazały pałac, nadając mu układ w kształcie litery U i tworząc imponujące fasady.

Najbardziej charakterystycznym elementem zewnętrznym pałacu jest jego fasada wschodnia, która powstała, gdy architekt Edward Blore dobudował skrzydło wschodnie w latach 1847–1849. Ta dobudówka otoczyła dawny dziedziniec Nasha w kształcie podkowy i stworzyła słynny centralny balkon pałacu, który powstał z inicjatywy księcia Alberta.

Pierwotny pałac Nasha miał plan w kształcie litery U, otaczający otwarty dziedziniec. Wschodnie skrzydło projektu Blore’a otoczyło tę przestrzeń, tworząc obecny dziedziniec. Plac przed pałacem stanowi scenerię dla zmiany warty i podkreśla uroczysty charakter pałacu.

Wielkie Schody stanowią imponujące wejście do sal reprezentacyjnych pałacu. Jego konstrukcja i bogata dekoracja tworzą imponujące przejście między piętrami, a w górnej części klatki schodowej wiszą portrety członków rodziny królowej Wiktorii.

Ukończona w 1855 roku Wielka Sala Balowa to największa z sal reprezentacyjnych Pałacu Buckingham i służy do organizacji uroczystości królewskich, w tym bankietów państwowych. Wysoki sklepiony sufit, pozłacane dekoracje i galeria muzyków tworzą wspaniałą oprawę dla uroczystych bankietów i innych oficjalnych wydarzeń.

Główny korytarz o długości 240 stóp biegnie przez skrzydło wschodnie i łączy jego główne pomieszczenia. Na ścianach wiszą obrazy takich artystów jak Thomas Gainsborough, sir Thomas Lawrence i Franz Xaver Winterhalter. Wśród jego efektownych elementów wystroju znajdują się też chińskie porcelanowe pagody o wysokości 14 stóp.

W skrzydle wschodnim znajdziesz charakterystyczne wnętrza w chińskim stylu, częściowo inspirowane Królewskim Pawilonem Jerzego IV w Brighton. W Żółtym Salonie znajdują się chińskie tapety z XVIII wieku, dwie duże chińskie porcelanowe pagody oraz zegar z kylinem. W centralnym pokoju znajduje się odrestaurowany szklany żyrandol w kształcie lotosu oraz chińskie jedwabne tapety.

Biały salon łączy w sobie bogate zdobienia z pomysłowym, ukrytym rozwiązaniem. Jedna z tych konstrukcji złożonych z luster i szafek tworzy ukryte drzwi, przez które członkowie rodziny królewskiej mogą wejść do pokoju. Sala ta służy do organizacji audiencji, małych spotkań i uroczystych wydarzeń.