London Eye zostało po raz pierwszy zaprojektowane przez architektów Davida Marksa i Julię Barfield. Ich projekt, nazwany „Millennium Wheel”, został zgłoszony do konkursu zorganizowanego z okazji roku 2000. Chociaż ich projekt nie wygrał, ta para postanowiła zrealizować ten pomysł na własną rękę.
Historia London Eye | Nowoczesny symbol londyńskiej panoramy
London Eye nie zostało zaprojektowane jako stały element panoramy Londynu – pierwotnie miało stać tam tylko przez pięć lat. Ponad dwie dekady później stał się jednym z najbardziej charakterystycznych punktów orientacyjnych miasta. Czytaj dalej, żeby poznać fascynującą historię London Eye – od śmiałej koncepcji i przełomowych rozwiązań inżynieryjnych aż po jego niezmienne miejsce w panoramie Londynu.
Oś czasu London Eye
1993: Przedstawiono koncepcję „Millennium Wheel”
Architekci David Marks i Julia Barfield zgłaszają się do konkursu „Sunday Times/Architecture Foundation Millennium Competition” z projektem gigantycznego diabelskiego młyna.1998: Rozpoczęcie budowy
Mimo że projekt nie wygrał konkursu, koło buduje się w pozycji poziomej na barkach na Tamizie, a potem podnosi się je do pozycji pionowej.1999: Uroczyste otwarcie przez Tony'ego Blaira
W sylwestra diabelski młyn wykonał swój pierwszy obrót bez pasażerów, co było częścią londyńskich obchodów milenijnych.2000: Otwarcie dla płacącej publiczności
9 marca „The Eye” powita swoich pierwszych pasażerów, a każdy przejazd potrwa około 30 minut.2002: Stało się trwałym punktem orientacyjnym
Rada dzielnicy Lambeth, która pierwotnie wydała pozwolenie na budowę na pięć lat, przegłosowała decyzję o pozostawieniu „The Eye” na stałe ze względu na jego popularność.2006: Utracono rekord wysokości; skonsolidowano własność
Chińska „Gwiazda Nanchang” wyprzedza ją jako najwyższy diabelski młyn na świecie; własność przechodzi w całości w ręce Grupy Tussauds.2009–2012: Modernizacja kapsuł; sztafeta z pochodnią olimpijską
Wszystkie 32 kapsuły zostały odnowione przed igrzyskami; w 2012 roku 17-letnia Amelia Hempleman-Adams niosła pochodnię olimpijską na dachu jednej z kapsuł.2013: Stał się najwyższym punktem widokowym w Londynie; pierwsza „Coronation Capsule”
Wieżowiec „The Shard” jest najwyższym punktem widokowym w Londynie; jedna z kapsuł została nazwana „Coronation Capsule” z okazji 60. rocznicy koronacji królowej Elżbiety II.2015–2020: Kamienie milowe w oświetleniu kulturalnym
W 2015 roku „The Eye” rozbłysło kolorami tęczy z okazji London Pride, a potem w 2020 roku podczas pandemii świeciło na niebiesko, by uczcić pracowników NHS.2023–2025: Hołd dla rodziny królewskiej i 25. rocznica
Kapsuła koronacyjna zostanie odnowiona w stylu Opactwa Westminsterskiego na koronację króla Karola III w 2023 roku; w 2025 roku „The Eye” będzie obchodzić 25-lecie jako stała ikona Londynu.
Wyjaśnienie historii London Eye
1993: Narodziny koncepcji
1998: Rozpoczyna się budowa
Budowa koła oficjalnie rozpoczęła się w 1998 roku. Główne komponenty zostały wyprodukowane w całej Europie i przetransportowane do Londynu barkami. Konstrukcja została zmontowana poziomo na pływających platformach na Tamizie, co czyni ją jednym z najbardziej ambitnych projektów inżynierii swoich czasów.
1999: Pierwsza rotacja
London Eye zostało zainaugurowane w Sylwestra przez ówczesnego premiera Tony'ego Blaira. Koło wykonało swój uroczysty pierwszy obrót, bez pasażerów, w ramach obchodów tysiąclecia miasta. Było to centralnym elementem londyńskiej transformacji w XXI wiek.
2000: Publiczna premiera
London Eye zostało otwarte dla zwiedzających 9 marca. Każdy obrót trwa około 30 minut i pozwala podziwiać panoramę miasta. Ta atrakcja szybko stała się obowiązkowym punktem programu zarówno dla mieszkańców, jak i turystów, i wkrótce znalazła się wśród najpopularniejszych płatnych atrakcji w Londynie.
2002: Na stałe
Chociaż początkowo wydano na to pięcioletnie zezwolenie, ogromna popularność karuzeli sprawiła, że Rada Gminy Lambeth zatwierdziła ją na stałe. Jego ciągły sukces przyczynił się do regeneracji obszaru South Bank i wpłynął na rozwój podobnych kół obserwacyjnych na całym świecie.
2006: Oświetlenie LED i nowy właściciel
W 2006 roku London Eye przeszło znaczącą modernizację. Zainstalowano nowy, energooszczędny system oświetlenia LED, umożliwiający dynamiczne pokazy świetlne. Własność została też przeniesiona z British Airways na grupę Tussauds.
2009: Podniesienie standardu
Przed Igrzyskami Olimpijskimi w 2012 roku wszystkie 32 kapsuły zostały po kolei wyjęte i odnowione. W ramach modernizacji poprawiono wentylację, ogrzewanie oraz systemy rozrywki w kapsułach.
2012: Znicz olimpijski
Podczas przygotowań do Igrzysk Olimpijskich 2012 w Londynie, Eye odegrało rolę w sztafecie z pochodnią. Siedemnastoletnia Amelia Hempleman-Adams niosła olimpijski ogień na szczycie jednej z kapsuł, zawieszonej 135 metrów nad Tamizą.
2015: Tęczowe oświetlenie na Pride
London Eye po raz pierwszy zostało oświetlone w tęczowych kolorach, aby uczcić London Pride. Ruch ten był częścią większego świętowania różnorodności i integracji. Oznaczało to również zmianę w sposobie, w jaki punkt orientacyjny angażował się w ruchy kulturowe i społeczne. Od tego czasu pokaz oświetlenia stał się coroczną tradycją.
2020: Hołd dla pandemii
Podczas pandemii COVID-19 Eye przyłączyło się do krajowych wysiłków na rzecz uhonorowania pracowników służby zdrowia. Został on oświetlony na niebiesko w ramach cotygodniowej inicjatywy "Klaszcz dla opiekunów". Gest ten sprawił, że stała się ona wizualną latarnią wdzięczności w całym mieście. Wzmocniło to rolę Oka jako czegoś więcej niż tylko atrakcji dla turystów.
2023: Coronation Capsule
Aby uczcić koronację króla Karola III, London Eye zaprezentowało specjalną "Kapsułę koronacyjną". Wnętrze było stylizowane na Opactwo Westminsterskie. Zawierał on królewskie pamiątki i wciągające opowieści.
2025: Srebrny Jubileusz
London Eye obchodzi swoje 25-lecie w 2025 roku. Na przestrzeni lat witał miliony odwiedzających i był Opiekunem niezliczonych wydarzeń. Pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych punktów orientacyjnych w Londynie. Kamień milowy potwierdza jego miejsce jako symbolu nowoczesnej brytyjskiej tożsamości i innowacji.
Budowa London Eye
Budowa London Eye rozpoczęła się w 1998 roku i stanowi niezwykłe osiągnięcie współczesnej inżynierii. Zaprojektowane przez architektów Davida Marksa i Julię Barfield 135-metrowe koło obserwacyjne miało być trwałym symbolem nowego tysiąclecia. W przeciwieństwie do konwencjonalnych diabelskich młynów, został on zmontowany na płasko na pływających platformach na Tamizie, a następnie stopniowo podnoszony na miejsce za pomocą zaawansowanego systemu hydraulicznych podnośników żyłkowych - była to wówczas bezprecedensowa metoda, której ukończenie zajęło kilka dni.
Projekt był logistycznym triumfem, z komponentami produkowanymi w sześciu krajach: stal z Wielkiej Brytanii, kable z Włoch i kapsuły pasażerskie z Francji. Unikalna konstrukcja wspornikowa jest podparta tylko z jednej strony i mieści 32 w pełni zamknięte, klimatyzowane szklane kapsuły zamontowane na zewnątrz, aby zapewnić nieprzerwane widoki 360°. Pomimo poważnych wyzwań technicznych i środowiskowych, budowa została ukończona zgodnie z harmonogramem, przekształcając tymczasowy pomysł w stały, znany na całym świecie symbol londyńskiej panoramy.
London Eye dzisiaj
Ponad dwie dekady po otwarciu London Eye wciąż jest jedną z najczęściej odwiedzanych płatnych atrakcji w Wielkiej Brytanii i charakterystycznym elementem panoramy Londynu. Obiekt ten, zarządzany przez Merlin Entertainments, co roku przyciąga miliony gości, oferując 30-minutowy obieg z widokiem 360° na stolicę.
Z 32 szklanych kapsuł można dostrzec takie zabytki jak Big Ben, Pałac Buckingham, katedrę św. Pawła, wieżowiec The Shard, most Tower Bridge, a w wyjątkowo pogodne dni – zamek Windsor, oddalony o prawie 25 mil. Oprócz zwiedzania London Eye stało się centralnym punktem ogólnokrajowych uroczystości, sezonowych iluminacji oraz słynnych londyńskich fajerwerków sylwestrowych, umacniając swoją pozycję jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych symboli miasta.
Najczęściej zadawane pytania dotyczące historii London Eye
Reakcja opinii publicznej była w przeważającej mierze pozytywna. Choć początkowo była to atrakcja tymczasowa, jej popularność i popyt sprawiły, że w 2002 roku stała się stałym elementem.
Nazwa odzwierciedla panoramiczne widoki na miasto, niczym "oko" nad Londynem. Zastąpił on oryginalną nazwę "Millennium Wheel" po tym, jak stał się stałym punktem orientacyjnym.
Każda kapsuła reprezentuje jedną z 32 dzielnic Londynu. Nie ma kapsuły o numerze 13, ze względu na powszechne przesądy.
Sukces London Eye zainspirował falę podobnych wspornikowych diabelskich młynów w miastach takich jak Las Vegas, Singapur i Dubaj, zaprojektowanych tak, aby odzwierciedlały jego inżynierię i atrakcyjność turystyczną.
London Eye pojawiło się w wielu filmach i spektaklach, w tym Harry Potter i Zakon Feniksa, Fantastyczna Czwórka: Rise of the Silver Surfer, oraz Sherlock. Pojawia się również w nowoczesnych dziełach sztuki, teledyskach i kampaniach krajowych.
Tak, koło może zostać zatrzymane na czas konserwacji, specjalnych wydarzeń lub silnego wiatru. W sytuacjach awaryjnych można go bezpiecznie ewakuować nawet w połowie obrotu.
Było to pierwsze duże koło, które zostało zmontowane nad wodą i podniesione do pozycji pionowej w segmentach, co było techniką nigdy wcześniej nie stosowaną na taką skalę.
