De oude Sint-Pauluskathedraal | Een historisch overzicht

In 604 n.Chr. stichtte en financierde koning Æthelberht van Kent de allereerste St. Paul’s Cathedral als zetel voor Mellitus, de eerste bisschop van Londen. Dit bescheiden houten gebouw, een origineel bouwwerk, vormde een essentiële hoeksteen voor de christelijke eredienst op Ludgate Hill, voordat het rond 675 n.Chr. op tragische wijze volledig afbrandde.

Nadat de oorspronkelijke houten kerk was verwoest, werd er in 675 n.Chr. een tweede kathedraal gebouwd. Deze versie is gebouwd met steviger steen onder leiding van Sint Erkenwald (de bisschop van Londen). Het was bijna drie eeuwen lang een belangrijk religieus centrum, totdat het in 961 n.Chr. volledig werd verwoest tijdens een verwoestende Vikingaanval op Londen.

Na de invallen van de Vikingen werd er in 962 n.Chr. al snel een derde kathedraal op die plek gebouwd. Deze kerk, die grotendeels uit steen was opgetrokken, diende de Londenaren uit de late Angelsaksische periode meer dan een eeuw lang en werd de laatste rustplaats van koning Ethelred de Onbereid, voordat ze in 1087 volledig werd verwoest door een stadsbrede brand.

Na de verwoestende brand van 1087 gaf bisschop Maurice (kapelaan van Willem de Veroveraar) opdracht tot de bouw van een enorme nieuwe kathedraal. Dit monumentale bouwwerk, waarvan de voltooiing meer dan 200 jaar zou duren, luidde het begin in van de legendarische Old St. Paul’s Cathedral, die bijna zes eeuwen lang de skyline van Londen zou domineren.

In 1135 woedde er een hevige brand in Londen, die het gedeeltelijk voltooide Normandische bouwwerk zwaar beschadigde. Deze tegenslag zorgde voor een flinke vertraging van de werkzaamheden en stelde de veerkracht en het architectonisch aanpassingsvermogen van de middeleeuwse ambachtslieden op de proef, terwijl de stijlen langzaam overgingen van romaans naar gotisch.

Rond 1240 werden het hoofdgebouw en de toren met zijn hoge spits officieel ingewijd door bisschop Roger Niger. De kathedraal, die tot de hoogste bouwwerken van de middeleeuwen behoorde, groeide al snel uit tot meer dan alleen een religieuze plek en werd een bruisend, levendig centrum voor het maatschappelijke leven, de rechtszaken en de handel in Londen.

In 1561 sloeg het noodlot toe toen een hevige blikseminslag de imposante houten en met lood beklede toren in brand stak, waardoor deze door het dak instortte. Door economische tegenslagen en een algemene economische crisis in het Elizabethaanse tijdperk is de kathedraal nooit herbouwd met haar kenmerkende torenspits.

In de jaren 1630 begon Sir Inigo Jones, de eerste klassieke architect van Engeland, aan een ingrijpende restauratie en voegde hij een indrukwekkende klassieke westgevel toe. Met het uitbreken van de Engelse Burgeroorlog kwamen de werkzaamheden echter tot stilstand. Parlementaire troepen bezetten het gebouw, haalden alle versieringen weg en gebruikten het historische schip – zoals iedereen weet – als paardenstal voor 800 paarden.

De Old St. Paul’s Cathedral, die al verzwakt was door decennia van verwaarlozing en burgeroorlogen, werd in 1666 volledig verwoest door de historische Grote Brand van Londen. In plaats van te proberen de kolossale middeleeuwse ruïnes te restaureren, gaven de autoriteiten Sir Christopher Wren de opdracht om het huidige meesterwerk in Engelse barokstijl te bouwen.