De westelijke voorkant van de Sint-Pauluskathedraal wordt gekenmerkt door een groot portiek dat wordt ondersteund door torenhoge zuilen en leidt naar een zuilengalerij en een gedetailleerd fronton. Op dit fronton staat het bas-reliëf van Francis Bird, De bekering van St. Paul. Hierboven sieren de beelden van de heiligen Paulus, Jakobus en Petrus de gevel, aangevuld met twee imposante klokkentorens.

Sint-Pauluskathedraal heeft een opmerkelijke koepel met een dubbele schaal, de op één na grootste ter wereld. Het is 366 voet hoog met een kruis erbovenop en 34 m in diameter aan de buitenkant. Dit architectonische wonder bestaat uit een buitenkoepel, een ondersteunende bakstenen kegel en een binnenkoepel die geïnspireerd is op Michelangelo's Sint-Pietersbasiliek, maar versterkt is met extra structurele steunen.

De Sint-Pauluskathedraal is zo ontworpen dat je vrij zicht hebt op het altaar en de preekstoel, zodat je tijdens de mis volledig betrokken bent. Het interieur, dat baadt in natuurlijk licht van de koepel en transeptramen, heeft koorbanken en een orgel. In de buurt van het hoofdaltaar, dat na de Blitzschade met mozaïeken is gerestaureerd, bevindt zich een kapel ter ere van Amerikaanse WOII-serviceleden.

Aan de oostkant van de Sint-Pauluskathedraal staat het hoogaltaar en de apsis, die in 1958 werd gewijd als de Amerikaanse Memorial Chapel. Het wordt gefinancierd door donaties en herdenkt meer dan 28.000 Amerikanen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Groot-Brittannië dienden. Hun namen staan op de erelijst bij het altaar van de kapel.

Het hoogaltaar van de Sint-Pauluskathedraal, gemaakt van een vier ton zware plaat Italiaans marmer op basis van de oorspronkelijke schetsen van Sir Christopher Wren, herdenkt de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Bovenop het altaar staat een bijna twee meter hoog kruis versierd met steen en zilver, geflankeerd door twee vijf meter hoge vergulde kandelaars. Een eiken baldakijn, toegevoegd in 1958, bekroont het geheel.

Aan de westkant van de Sint-Pauluskathedraal staan de barokke West Towers. In de zuidwestelijke toren hangt een klok met drie wijzerplaten en twee klokken, Great Tom en Great Paul. Great Paul, ooit de grootste klok van het Verenigd Koninkrijk tot 2012, luidt het geluid in bij belangrijke gebeurtenissen, terwijl Great Tom elk uur luid en het overlijden van de Koninklijke familie, de bisschop of de burgemeester van Londen aankondigt.

De West Towers van de Sint-Pauluskathedraal verankeren de westelijke voorkant in barokstijl. De zuidwestelijke toren heeft een klok met drie gezichten en de klokken Great Tom en Great Paul. Het bovenste deel van de noordwestelijke toren is daarentegen nog niet opgevuld. Beide gebouwen, met robuuste muren en Korinthische zuilen, worden aangevuld door kapellen erachter.

De noordelijke en zuidelijke kerkhoven van de Sint-Pauluskathedraal hebben een grote historische betekenis. Het South Churchyard werd in 2008 opnieuw ontworpen en weerspiegelt de indeling van de oude Sint-Pauluskathedraal. Beide gebieden bieden beschutte tuinruimten voor evenementen en stonden centraal in het sociale en intellectuele leven van Londen, waarbij het North Churchyard al sinds 1236 bijeenkomsten begeleidde.

St. Paul's Cross, ooit een eminent preekkruis en openluchtpreekstoel op het terrein van de oude Sint-Pauluskathedraal in Londen, was een belangrijk openbaar platform tijdens de Tudorperiode en de vroege Stuartperiode. Het was de begeleider van belangrijke politieke en religieuze aankondigingen en diende tot de vernieling in de 17e eeuw als verzamelpunt voor preken en burgerrituelen.

Deze crypte is de grootste van Europa met een oppervlakte van 30.000 vierkante meter en bestaat al sinds de bouw van de kathedraal in de 17e eeuw. Het is de thuisbasis van vele opmerkelijke graven, waaronder die van de hertog van Wellington, admiraal Lord Nelson, Sir Christopher Wren en Florence Nightingale. De crypte bevat ook verschillende kapellen. De kapel van St. Faith is de oudste, dateert uit de 12e eeuw en stond oorspronkelijk op de plek waar nu de kathedraal staat.

De beroemde Engelse architect Christopher Wren ontwierp de Sint-Pauluskathedraal na de grote brand van Londen in 1666. Door middel van vijf evoluerende plannen die middeleeuwse en barokke elementen vermengden, culmineerde zijn werk in 1710 met een iconische koepel. Wren's 35 jaar durende inspanningen voor St Paul's verstevigden zijn nalatenschap als spilfiguur in de architectuurgeschiedenis.

De beroemde wetenschapper en architect Robert Hooke speelde een cruciale rol bij het ontwerp van de Sint-Pauluskathedraal, samen met Sir Christopher Wren. Hooke leverde essentiële wiskundige en technische inzichten, vooral voor de kromming van de koepel, en als City Surveyor zag hij toe op de wederopbouw van Londen na de grote brand van 1666.

De Sint-Pauluskathedraal, beroemd om zijn architectonische pracht en historisch belang, heeft een prominente rol gespeeld in talloze films, tv-shows en documentaires. Opmerkelijke verschijningen zijn Lawrence of Arabia (1962), Mary Poppins (1964), verschillende afleveringen van Doctor Who, Lifeforce (1985), The Madness of King George (1994) en Harry Potter en de Gevangene van Azkaban (2004). Deze voorstellingen onderstrepen zijn status als een blijvend symbool en iconisch monument in Londen.

Sint-Pauluskathedraal heeft verschillende belangrijke kunstinstallaties met hedendaagse expressie begeleid. In 2014, ter ere van de honderdste verjaardag van de Eerste Wereldoorlog, maakte kunstenaar Gerry Judah een opvallende sculptuur in het middenschip met een verkoolde boom, die de verwoesting van de oorlog symboliseert. Datzelfde jaar introduceerde de Amerikaanse kunstenaar Bill Viola Martyrs, een permanente video-installatie die thema's als lijden en martelaarschap verkent. Hughie O'Donoghue's 2018 St Martin of Tours viert het leven van St Martin, de patroonheilige van de Orde.