Tower of London architectuur: Van Normandische wortels tot Victoriaanse restauraties

Stichtte de Tower tegen het einde van 1066 en gaf opdracht tot de bouw van de Witte Toren in 1078, waarmee hij de Normandische kern van het kasteel vestigde als symbool van zijn macht.

Willem de Veroveraar vertrouwde hem de bouw van de Witte Toren toe en bracht zijn expertise in het bouwen in steen mee, een kenmerk van de vroege Normandische architectuur.

Tijdens zijn bewind werd de omvang van het kasteel verdubbeld door het graven van een gracht ten westen van de binnenste afdeling, een aanzienlijke uitbreiding van de verdedigingsstructuur.

Onderging aanzienlijke uitbreidingen in de 13e eeuw, waarbij de oostelijke en noordelijke muren van de binnenplaats werden gebouwd en talloze torens werden toegevoegd, wat de indeling van de Tower aanzienlijk veranderde.

Verdere uitbreiding van de Tower, het creëren van de buitenste afdeling en een nieuwe defensieve perimeter, inclusief Legge's Mount en een nieuwe gracht, waardoor de laatmiddeleeuwse vorm werd verstevigd.

Leidde een aanzienlijke restauratie in de 19e eeuw, met als doel de toren zijn middeleeuwse uiterlijk terug te geven door postmiddeleeuwse structuren te verwijderen.

Volgde Salvin op in het restauratiewerk en bleef zich richten op het herstellen van middeleeuwse architectonische elementen, soms door latere toevoegingen te verwijderen.

De Witte Toren, die het Torencomplex domineert, is een uitstekend voorbeeld van het vroege Normandische keepontwerp. Het heeft een rechthoekige structuur, met platte steunberen en uitstekende vierkante torens op de westelijke hoeken. Het was oorspronkelijk drie verdiepingen hoog met een verhoogde ingang, maar werd later aangepast om grotere ramen en een bovenste verdieping toe te voegen. Er werd Kentish ragstone gebruikt met details van Caen stone (later vervangen).

De concentrische ringen van verdedigingsmuren, toegevoegd in de 12e en 13e eeuw, laten de middeleeuwse militaire architectuur zien. De gordijnmuur van de binnenplaats, onderbroken door dertien torens zoals de Bell, Beauchamp en Bloody Towers, bood strategische uitkijkpunten voor de verdediging. De buitenmuur van Edward I versterkte het kasteel verder, met bastions zoals Legge's Mount met zijn zeldzame overgebleven middeleeuwse kantelen.

De St. Thomas Tower werd gebouwd door Edward I en diende als een belangrijke waterpoort die toegang tot het kasteel verschafte via de rivier. Het unieke ontwerp, met schietgaten naar het water en een valhek, benadrukt het defensieve doel. De luxe verblijven op de eerste verdieping wijzen op de secundaire rol als koninklijke residentie. De stenen constructie en de strategische ligging aan de Theems onderstrepen het belang als toegangs- en verdedigingspunt.

Oorspronkelijk gegraven door William Longchamp en later verbeterd door Edward I, diende de gracht rond de Tower als verdedigingsbarrière. Zijn aanzienlijke breedte en diepte (oorspronkelijk dieper in het midden) zouden een formidabel obstakel voor aanvallers zijn geweest. Hoewel de gracht in de loop der tijd gedeeltelijk is opgevuld, vormt hij nog steeds een visuele herinnering aan de defensieve planning van de Toren en de relatie met het omringende landschap.

Binnen onthult de oorspronkelijke indeling met drie verdiepingen het functionele ontwerp van een Normandische donjon. Het is verdeeld in drie kamers per verdieping, de grootste in het westen, met latrines en open haarden die het woondoel aangeven. De ronde toren met de wenteltrap en de halfronde apsis van de Johanneskapel zijn opmerkelijke architectonische kenmerken. Terwijl het interieur van de kelder grotendeels uit de 18e eeuw stamt, heeft de St John's Chapel de grimmige eenvoud van zijn Normandische oorsprong behouden.

St John's Chapel ligt in de White Tower en is een belangrijk voorbeeld van vroeg-Normandische kerkelijke architectuur. De ronde apsis, stenen muren en het tongewelf roepen een gevoel van grootsheid op. Ondanks latere versieringen weerspiegelt de huidige onversierde staat het oorspronkelijke Normandische ontwerp, een contrast met de meer versierde kapellen die in latere perioden werden gebouwd. De integratie in de donjon benadrukt het belang van religieuze ruimte, zelfs binnen een militair bolwerk.

Hoewel grotendeels verwijderd in de 17e eeuw, onthullen historische verslagen van de koninklijke verblijven binnen de binnenste afdeling hun evolutie tot een paleisachtige residentie. Deze kamers, waaronder de witgekalkte kamer van de koningin beschilderd met decoratieve elementen en een grote zaal, werden gerenoveerd en uitgebreid tijdens het bewind van Hendrik III en laten de dubbele rol van de Tower als fort en koninklijke woning zien. De bouw van Wakefield en Lanthorn Towers als privéwoningen onderstreept deze verschuiving naar meer comfort nog eens.

Het Waterloo Blok, dat in de 19e eeuw werd gebouwd in de gotische stijl met Tudor-details, huisvest momenteel de kroonjuwelen. De bouwstijl weerspiegelt de Victoriaanse interesse in middeleeuwse esthetiek, met kantelen en details die bedoeld zijn om te harmoniëren met de architectuur van de Tower. Dit speciaal gebouwde bouwwerk laat zien hoe latere architectuurstromingen historische stijlen aanpasten aan nieuwe functies binnen het Torencomplex.